Ο καρκίνος του πέους είναι μία σπάνια κακοήθης πάθηση, με συχνότητα 0,1-0,9 περιστατικά ανά 100.000 άντρες στις δυτικές κοινωνίες. Αντιθέτως, υπάρχουν χώρες στην Αφρική, Ασία και Νότιο Αμερική, όπου ο καρκίνος του πέους αποτελεί σε συχνότητα έως και το 20% όλων των καρκίνων στον άντρα. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι στις χώρες αυτές οι συνθήκες της τοπικής υγιεινής είναι πολύ φτωχές ή ανύπαρκτες.

Τι προκαλεί τον καρκίνο του πέους;

Σήμερα, πιστεύεται ότι σημαντικότερος αιτιολογικός παράγοντας για τον καρκίνο του πέους είναι ο χρόνιος ερεθισμός από το σμήγμα που παράγεται φυσιολογικά στην περιοχή. Η πιθανότητα αυξάνεται, όταν συνυπάρχει φίμωση που δεν επιτρέπει την απομάκρυνση του ή αν δεν εφαρμόζονται οι κανόνες τοπικής υγιεινής. Ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV) έχει συνδεθεί, επίσης, με την ανάπτυξη καρκίνου του πέους και ειδικά οι υποτύποι 16 και 18, οι οποίοι προκαλούν καρκίνο και στον τράχηλο της μήτρας. To κάπνισμα είναι ένας επιβαρυντικός παράγοντας που σχετίζεται με τον καρκίνο του πέους.

Πώς γίνεται η διάγνωση του καρκίνου του πέους;

Συνήθως, ο ασθενής θα παρατηρήσει κάποια ανώδυνη βλάβη στο πέος, η οποία μπορεί να είναι σαν έλκος ή σαν κουνουπίδι (“εξόγκωμα”) και η οποία δεν επουλώνεται. Σε παραμελημένες περιπτώσεις, όπως σε ηλικιωμένους, η βλάβη μπορεί να είναι πολύ εκτεταμένη. Η βλάβη μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του πέους αλλά με μεγαλύτερη συχνότητα στη βάλανο και στην ακροποσθία (δηλαδή στο τελικό τμήμα του πέους). Επίσης, ο ασθενής μπορεί να έχει κνησμό, αίσθημα καύσου ή αιμορραγία στην περιοχή της βλάβης. Στα αρχικά στάδια, δεν υπάρχει πόνος, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς, επειδή ντρέπονται, να μη ζητάνε ιατρική βοήθεια.

Ο ιατρός, με την κλινική εξέταση του ασθενούς, θα κρίνει εάν η βλάβη είναι ύποπτη, και σε αυτήν την περίπτωση θα τον υποβάλει με τοπική αναισθησία σε βιοψία της βλάβης, θα στείλει δηλαδή ένα μικρό τεμάχιο στον παθολογοανατόμο ώστε να το εξετάσει μικροσκοπικά για οριστική διάγνωση.

Χρειάζονται επιπλέον εξετάσεις - Σταδιοποίηση;

Ο καρκίνος του πέους μπορεί να δώσει μεταστάσεις στους λεμφαδένες της βουβωνικής χώρας και της πυέλου και σε άλλα όργανα, όπως το ήπαρ, τα οστά, τους πνεύμονες και τον εγκέφαλο.

Ο ιατρός για να διαπιστώσει το στάδιο της νόσου., θα ζητήσει απεικονιστικές εξετάσεις όπως:

  • υπερηχογράφημα οσχέου,
  • αξονική τομογραφία κοιλίας-πυέλου,
  • μαγνητική τομογραφία κοιλίας-πυέλου,
  • σπινθηρογράφημα οστών

kakrinosPeousgreek p2

Ποια η αντιμετώπιση του καρκίνου του πέους;

Η έγκαιρη διάγνωση είναι πολύ σημαντική για τη θεραπεία του καρκίνου του πέους. Όταν η βλάβη είναι μικρή, το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί με laser-εκτομή ή κρυοπηξία με ελάχιστες παρενέργειες. Σε μεγαλύτερες βλάβες, θα χρειαστεί να γίνει τοπική χειρουργική αφαίρεσή τους, με προσπάθεια διατήρησης κάποιου ικανοποιητικού κολοβώματος πέους. Ίσως, δηλαδή, χρειαστεί να γίνει αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του πέους (μερική ή ολική πεεκτομή, ανάλογα με το στάδιο της νόσου) και παράλληλα αφαίρεση λεμφαδένων από τη βουβωνική χώρα ή και την πύελο. Η επέμβαση μπορεί να συνδυαστεί με ακτινοβολία και χημειοθεραπεία για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου.

Στην μερική πεεκτομή συνήθως αφαιρείται η βάλανος και ίσως ένα τμήμα από το σώμα του πέους. Γίνεται προσπάθεια να διατηρηθεί τμήμα του πέους ώστε ο ασθενής να μπορεί να ουρεί σε όρθια θέση και σε κάποιες περιπτώσεις να έχει σεξουαλική επαφή. Η ολική πεεκτομή γίνεται σε πιο εκτεταμένους όγκους. Αφαιρείται όλο το σώμα του πέους και για την αντιμετώπιση του θέματος της ούρησης γίνεται ένα στόμιο της ουρήθρας στο δέρμα του περινέου (περινεοστομία). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ούρηση να γίνεται σε καθιστή θέση. Η επέμβαση αυτή γίνεται σε ασθενείς που το στάδιο της νόσου δεν τους επιτρέπει να αντιμετωπιστούν με πιο συντηρητικές θεραπείες ώστε να διατηρηθεί το πέος.

Ανάλογα με τον αποτέλεσμα της βιοψίας θα σας προταθεί αν πρέπει να υποβληθείτε σε κάποια συμπληρωματική θεραπεία.

Σε κάποιες περιπτώσεις, αντί της αφαίρεσης τμήματος του πέους μπορεί να εφαρμοστεί η εξωτερική ακτινοβολία.

Πρόγνωση

Εξαρτάται από την παρουσία ή όχι μεταστάσεων στους λεμφαδένες. Όταν η διάγνωση είναι έγκαιρη και οι λεμφαδένες δεν έχουν προσβληθεί, η 5ετής επιβίωση κυμαίνεται από 65%-90%. Όταν όμως οι λεμφαδένες έχουν προσβληθεί, η 5ετής επιβίωση είναι μικρή.

Παρακολούθηση

Πρέπει να είναι πολύ προσεκτική και συχνή, επειδή υπάρχει κίνδυνος επανεμφάνισης του καρκίνου είτε τοπικά είτε σε απομακρυσμένες θέσεις. Ο ιατρός θα σας ενημερώσει για το ακριβές πρόγραμμα παρακολούθησης, όπως ανάλογο υπάρχει σε κάθε ογκολογική οντότητα.

Πρόληψη του καρκίνου του πέους

Ο καρκίνος του πέους είναι εύκολα διαγνώσιμος, αφού ξεκινά με κάποια βλάβη στο πέος και κυρίως στη βάλανο (το μπροστινό τμήμα του πέους που αποκαλύπτεται, εάν τραβήξουμε το δέρμα που λέγεται πόσθη). Είναι ένας καρκίνος που μπορεί να προληφθεί σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων, αφού η καλή υγιεινή του πέους περιορίζει σημαντικά την εμφάνισή του. Για να περιορίσετε τον κίνδυνο, λοιπόν, προτείνονται τα παρακάτω:

Καθημερινή υγιεινή-καθαριότητα με σαπούνι (όχι αντισηπτικών) είναι το σημαντικότερο βήμα πρόληψης. Εξαιρετικά σημαντικό, όπως αναφέρθηκε, είναι να τραβάμε το δέρμα και να αποκαλύπτεται η βάλανος. Εκεί συγκεντρώνεται το σμήγμα, ένα λευκωπό έκκριμα που μαζεύεται κάτω από την ακροποσθία, και μπορεί να περιέχει καρκινογόνες ουσίες. Αυτά βέβαια ισχύουν, αν δεν έχετε κάνει περιτομή (στην περιτομή αφαιρείται το δέρμα που καλύπτει την βάλανο). Αν έχετε φίμωση, δηλαδή το δέρμα μπροστά από το πέος έχει κλείσει ή δεν ανοίγει επαρκώς, τότε ζητήστε άμεσα συμβουλή από τον ουρολόγο σας για την πιθανότητα να χρειάζεστε περιτομή.

Μειώστε τον κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV). Τα στελέχη 16 και 18 –όχι αυτά από τα οποία εμφανίζονται τα κονδυλώματα– σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του πέους. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στις Η.Π.Α. έχει ήδη συσταθεί ο εμβολιασμός των αγοριών 11-21 ετών με το εμβόλιο κατά των ανθρώπινων θηλωμάτων, το γνωστό πλέον εμβόλιο που προλαμβάνει τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας στις γυναίκες. Η χρήση προφυλακτικού και ο περιορισμός των σεξουαλικών συντρόφων μπορεί να σας προστατεύσει από τη μόλυνση.

Αποφύγετε ή διακόψτε το κάπνισμα. Το κάπνισμα μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του καρκίνου του πέους, ειδικά στους άντρες, οι οποίοι έχουν μολυνθεί με τον ιό HPV.

Εμφανίζεται σε άντρες συνήθως κάτω των 35 ετών, αλλά σπάνια πριν από την εφηβεία, σε ηλικίες μεταξύ 15-44 ετών αποτελεί το συνηθέστερο νεόπλασμα συμπαγών οργάνων στους άνδρες. Σχεδόν όλοι οι καρκίνοι των όρχεων προέρχονται από τα γεννητικά κύτταρα, δηλαδή τα κύτταρα που εμπλέκονται στην παραγωγή του σπέρματος.

Οι καρκίνοι των όρχεων χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες, ανάλογα με τον ακριβή τύπο των κυττάρων που προκαλεί τον καρκίνο. Τα σεμινώματα, που συμβαίνουν στο 50% περίπου των περιπτώσεων και τους μη σεμινωματώδεις όγκους.

CaT1

Ποιοι είναι οι προδιαθεσικοί παράγοντες για τον καρκίνο του όρχεως;

Γνωστοί παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα να αναπτυχθεί καρκίνος στον όρχι είναι:

  • Φυλή

    Το υψηλότερο ποσοστό καρκίνου των όρχεων εμφανίζεται σε λευκούς άντρες στη Βόρεια Ευρώπη. Ίσως ορισμένοι γενετικοί ή περιβαλλοντικοί παράγοντες να εμπλέκονται σε αυτό.

  • Οικογενειακό ιστορικό

    Οι αδελφοί και οι γιοι ασθενών με καρκίνο του όρχεως έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο του όρχεως.

  • Κρυψορχία: Μη φυσιολογική κάθοδος των όρχεων στο όσχεο

    Οι όρχεις αναπτύσσονται στην περιοχή της κοιλίας και συνήθως κατεβαίνουν στο όσχεο πριν από τη γέννηση. Μερικά μωρά γεννιούνται με έναν ή και τους δύο όρχεις να μην έχουν κατέβει στο όσχεο. Μελέτες έχουν δείξει μία αύξηση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου σε άντρες που είχαν κρυψορχία.

  • Υπογονιμότητα

    Σε κάποιες μελέτες φαίνεται ότι οι υπογόνιμοι άντρες αντιμετωπίζουν μία ελαφρά αύξηση του κινδύνου.

  • Λοίμωξη από AIDS

    Οι άντρες που πάσχουν από AIDS έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου τόσο στον όρχι όσο και σε άλλα όργανα.

Ποια είναι τα συμπτώματα του καρκίνου των όρχεων;

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το πρώτο σύμπτωμα που παρατηρείται είναι μία ψηλαφητή ανώδυνη σκληρία πάνω στον όρχι. Σε κάποιες περιπτώσεις η σκληρία αυτή μπορεί να είναι και επώδυνη. Θα πρέπει, πάντως, να γνωρίζετε ότι υπάρχουν διάφορες άλλες παθήσεις που εμφανίζονται με τα ίδια συμπτώματα.

Σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις, όπου ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί, μπορεί να παρουσιαστεί με συμπτώματα από άλλα μέρη του σώματος, όπως πόνος στην πλάτη ή στην κοιλιά, απώλεια βάρους ή δύσπνοια.

Πώς γίνεται η διάγνωση του καρκίνου των όρχεων;

Αρχικά, ο γιατρός θα σας εξετάσει κλινικά και θα ψηλαφήσει τους όρχεις, για να διαπιστώσει αν υπάρχει σκληρία. Μετά, θα προχωρήσει σε κάποιες εξετάσεις, όπως:

  • Υπερηχογράφημα οσχέου

    Η εξέταση αυτή μπορεί με ασφάλεια να ξεκαθαρίσει αν η σκληρία οφείλεται σε κάτι συμπαγές, όπως ο καρκίνος, ή σε κάποια καλοήθη κύστη που απλώς περιέχει υγρό.

    CaTUS1 CaTUS2

  • Εξετάσεις αίματος

    Ο καρκίνος των όρχεων συχνά παράγει κάποιες ουσίες που μπορούν να ανιχνευθούν στο αίμα, οι λεγόμενοι καρκινικοί δείκτες. Οι αιματολογικές αυτές εξετάσεις είναι η α-εμβρυϊκή σφαιρίνη (AFP), η β ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη (β-hCG) και η γαλακτική αφυδρογονάση (LDH). Η αύξηση ενός ή περισσότερων δεικτών βοηθούν στην επιβεβαίωση του καρκίνου των όρχεων. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχει καρκίνος των όρχεων, και οι τιμές αυτών των ουσιών στο αίμα να είναι σε φυσιολογικά επίπεδα. Έτσι, ένα αρνητικό αποτέλεσμα δεν αποκλείει τον καρκίνο.

Πώς εκτιμάται η έκταση/εξάπλωση της νόσου;

Σε περίπτωση όπου επιβεβαιωθεί η ύπαρξη καρκίνου του όρχεως, θα πρέπει να γίνουν επιπλέον εξετάσεις, για να εκτιμηθεί εάν έχει εξαπλωθεί. Οι εξετάσεις που θα χρειαστεί να γίνουν είναι η απλή ακτινογραφία θώρακος, η αξονική τομογραφία κοιλίας και ίσως η μαγνητική τομογραφία. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται σταδιοποίηση και έχει ως στόχο να καθορίσει: (α) εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί στους λεμφαδένες στην κοιλιακή χώρα και (β) εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί και σε άλλες περιοχές του σώματος, όπως ο πνεύμονας.

CaTMRI

Ποια είναι η θεραπεία;

Αν από τις παραπάνω εξετάσεις επιβεβαιωθεί η εμφάνιση καρκίνου, ο γιατρός θα συστήσει τη χειρουργική αφαίρεση του όρχεως που πάσχει, δηλαδή την ορχεκτομή.

Χειρουργική

Η χειρουργική επέμβαση συνιστάται σε όλες τις περιπτώσεις και έχει ως στόχο να αφαιρέσει τον όρχι που έχει καρκίνο. Αυτή από μόνη της μπορεί να είναι θεραπευτική, αν ο καρκίνος βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο και δεν έχει εξαπλωθεί.

Αν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί πολύ, μπορεί επίσης να χρειαστεί, ύστερα από ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία, νέα χειρουργική επέμβαση, για να αφαιρεθούν κάποιες καρκινικές μάζες που παρέμειναν στην κοιλιά.

Ορχεκτομή και γονιμότητα

Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι η αφαίρεση του ενός όρχεως, εφόσον ο άλλος είναι φυσιολογικός, δεν επηρεάζει τη σεξουαλική ζωή ή τη γονιμότητα. Η γονιμότητα μπορεί να επηρεαστεί σε περίπτωση όπου υποβληθεί κάποιος συμπληρωματικά σε χημειοθεραπεία ή ακτινοβολία.

Ο γιατρός θα σας ενημερώσει και θα σας προτείνει να καταθέσετε σπέρμα σε τράπεζα σπέρματος. Πάντως, σε πολλούς ασθενείς η γονιμότητα επιστρέφει στα φυσιολογικά επίπεδα μετά το πέρασμα ενός με δύο έτη από τη χημειοθεραπεία/ακτινοθεραπεία.

Χημειοθεραπεία

Η χημειοθεραπεία είναι η θεραπεία του καρκίνου με τη χρήση αντικαρκινικών φαρμάκων που σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα ή σταματούν τον πολλαπλασιασμό τους. Ο ιατρός σας θα σας συμβουλεύσει αν ανήκετε στην κατηγορία των ασθενών που πρέπει να υποβληθούν σε χημειοθεραπεία. Η διάρκεια και το είδος του θεραπευτικού προγράμματος εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου κατά τη διάγνωση.

Ακτινοθεραπεία

Η ακτινοθεραπεία είναι μία θεραπεία που χρησιμοποιεί ακτινοβολία, η οποία στοχεύει τα καρκινικά κύτταρα και τα καταστρέφει. Και πάλι, ο ιατρός σας θα σας συμβουλεύσει αν η ακτινοθεραπεία έχει ένδειξη.

Παρακολούθηση μετά τη θεραπεία

Κανονικά, θα πρέπει να παρακολουθείστε για αρκετά χρόνια ύστερα από μία επιτυχημένη θεραπεία, για να διαπιστωθεί πρώιμα τυχόν επανεμφάνιση του καρκίνου. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει εξέταση από τον γιατρό και εξετάσεις αίματος που ελέγχουν τους καρκινικούς δείκτες. Μπορεί, επίσης, να υποβάλλεστε σε ακτινογραφία θώρακος ή αξονική τομογραφία, για να επιβεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει υποτροπή.

Ποια είναι η πρόγνωση του καρκίνου του όρχεως;

Η πρόγνωση είναι συνήθως πολύ καλή. Ο καρκίνος των όρχεων, χάρη στην πρόοδο της χημειοθεραπείας, έχει γίνει μία ιάσιμη μορφή καρκίνου σε πάνω από 95% των περιπτώσεων. Και μάλιστα, εάν ο καρκίνος διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί σε πρώιμο στάδιο, η ίαση είναι δεδομένη.

Αλλά ακόμη και αν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε άλλα μέρη του σώματος, εξακολουθεί να υπάρχει μία μεγάλη πιθανότητα ίασης και μάλιστα πολύ υψηλότερη συγκριτικά με άλλους τύπους καρκίνου.

Πρόληψη του καρκίνου του όρχεως και αυτοεξέταση

Είναι ο συχνότερος καρκίνος των αντρών ηλικίας 15 έως 35 ετών. Η πρόληψη του καρκίνου του όρχεως δεν είναι δυνατή· υπάρχει, όμως, τρόπος η διάγνωση να γίνει σε αρχικό στάδιο. Συστήνεται αυτοεξέταση των όρχεων, όπως συστήνεται στις γυναίκες η αυτοεξέταση του στήθους για την πρόληψη καρκίνου. Και αυτό, γιατί οι όρχεις είναι επιφανειακά όργανα και η εξέταση/ψηλάφηση είναι εύκολη. Ο δε καρκίνος του όρχεως εμφανίζεται πάντα με σκληρία σε κάποιο σημείο του. Άλλα συμπτώματα είναι το αίσθημα βάρους ή ήπιου πόνου στον όρχι, καθώς και αύξηση του μεγέθους του όρχεως.

Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου για καρκίνο των όρχεων;

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο κίνδυνος καρκίνου των όρχεων είναι υψηλότερος στους άντρες, οι όρχεις των οποίων δεν κατεβαίνουν κανονικά να πάρουν τη θέση τους μέσα στο όσχεο. Κρυψορχία λέγεται η πάθηση, κατά την οποία οι όρχεις παραμένουν έξω από το όσχεο, ενώ μιλάμε για ανελκώμενους όρχεις, όταν εμφανίζονται μεν, αλλά ανεβαίνουν προς τα πάνω περιοδικά. Αυτό σημαίνει ότι, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του παιδιού, οι όρχεις δεν μετακινούνται από το κάτω μέρος της κοιλιάς στο όσχεο. Για τον λόγο αυτόν γίνεται χειρουργική επέμβαση με καθήλωση των όρχεων στο όσχεο, ώστε να διορθωθεί το πρόβλημα. Η επέμβαση δεν έχει αποδειχτεί ότι προφυλάσσει από την ανάπτυξη καρκίνου σε έναν τέτοιο όρχι, σίγουρα όμως διευκολύνει την αυτοεξέταση. Άλλοι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο του όρχεως είναι:

  • Οικογενειακό ιστορικό
  • Επαγγελματικοί κίνδυνοι (ακτινοβολία, αυξημένη θερμοκρασία στο όσχεο)
  • Καρκίνος του άλλου όρχεως
  • Τραυματισμός στους όρχεις
  • Λοίμωξη από τον ιό του AIDS

Τι είναι η αυτοεξέταση των όρχεων και γιατί πρέπει να την κάνουν οι άντρες;

Πέρα από την εξέταση των όρχεων από τον ιατρό κατά την κλινική εξέταση, ο κάθε άντρας μπορεί να εξετάζει ο ίδιος σε τακτά χρονικά διαστήματα τους όρχεις του. Κατά την αυτοεξέταση, ο άντρας ψηλαφεί τους όρχεις, για να εντοπίσει τυχόν αλλαγές στο σχήμα, στο χρώμα ή στην υφή των όρχεων, που θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποτελούν συμπτώματα καρκίνου. Η αυτοεξέταση των όρχεων θα πρέπει να πραγματοποιείται μία φορά τον μήνα κατά προτίμηση ύστερα από ένα ζεστό μπάνιο ή ντους. Με τον τρόπο αυτόν, εξοικειώνεστε με τη μορφολογία των όρχεών σας και μπορείτε να εντοπίσετε νωρίς οποιαδήποτε μεταβολή στο σχήμα, στο μέγεθος και στη μορφολογία τους. Η θερμότητα από το ζεστό μπάνιο χαλαρώνει το δέρμα του οσχέου και έτσι είναι πιο εύκολο να εντοπίσετε κάτι ασυνήθιστο. Η διαδικασία είναι απλή και θα σας πάρει μόνο λίγα λεπτά. Η ψηλάφηση γίνεται με τη χρησιμοποίηση και των δύο χεριών. Με το ένα χέρι συγκρατήστε το όσχεο και με το άλλο ψηλαφήστε τον κάθε όρχι ξεχωριστά. Τοποθετήστε τον δείκτη και τον μέσο κάτω από τον όρχι και τον αντίχειρα από πάνω. Με ήπιες, απαλές κινήσεις, κάντε την ψηλάφηση, χωρίς να τρίβετε. Μπορεί να υπάρχει διαφορά στο μέγεθος ή στο ύψος όπου βρίσκονται οι όρχεις μέσα στο όσχεο. Αυτό δεν θα πρέπει να σας ανησυχήσει, εφόσον δεν έγινε ξαφνικά. Εξετάστε ολόκληρη την επιφάνεια του όρχεως, η οποία πρέπει να είναι μαλακή σε σύσταση και ομαλή χωρίς σκληρίες (σκληρά σημεία). Πίσω από τον όρχι θα ψηλαφήσετε την επιδιδυμίδα, η οποία είναι σαν ένας σωλήνας και έχει σύσταση επίσης μαλακή.

Αν ψηλαφήσετε κάποια σκληρία ή διόγκωση αυτό δεν σημαίνει πάντα πως είναι καρκίνος. Υπάρχουν και καλοήθεις παθήσεις, όπως απλές κύστεις, φλεγμονές, συλλογή υγρού στο όσχεο, που μπορούν να δώσουν ευρήματα στην αυτοεξέταση. Αν έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία, συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.

Η ουροδόχος κύστη είναι ένα κοίλο όργανο στο κάτω μέρος της κοιλιάς, στο οποίο μαζεύονται τα ούρα. Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης είναι το δεύτερο πιο συχνό νεόπλασμα του ουροποιογεννητικού συστήματος.

Στους άντρες, η ανάπτυξη είναι 4 φορές συχνότερη από ό,τι στις γυναίκες. Η πιο συχνή μορφή του είναι το καρκίνωμα από μεταβατικό επιθήλιο και εξορμάται από το τοίχωμα της κύστης.

Αίτια – παράγοντες κινδύνου

Η ακριβής αιτιολογία ανάπτυξης του καρκίνου της ουροδόχου κύστης είναι άγνωστη. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι παράγοντες κινδύνου που αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισής του:

  • Η αύξηση της ηλικίας

    Ευνοεί την ανάπτυξή του· περισσότεροι από το 70% των ασθενών είναι ηλικίας άνω των 65 ετών.

  • -Το κάπνισμαsmoking1

    Αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισής του. Οι καπνιστές διατρέχουν 2,5 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο ουροδόχου κύστης σε σχέση με τους μη καπνιστές.

  • Έκθεση σε χημικές ουσίες στον χώρο εργασίας.

    Εργαζόμενοι σε χώρους επεξεργασίας δέρματος, με βιομηχανικά ελαστικά, βαφές και οδηγοί φορτηγών διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.

  • Η χημειοθεραπεία με φάρμακα

    Όπως η κυκλοφωσφαμίδη.

  • Η ακτινοβολία στην πύελο (κάτω μέρος της κοιλιάς)

    Για τη θεραπεία του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας πχ. μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης του καρκίνου ουροδόχου κύστης.

  • Οι μακροχρόνιες λοιμώξεις της ουροδόχου κύστης

    Όπως σε ασθενείς με μόνιμο ουροκαθετήρα.

Συμπτώματα

hematuria sangre al orinarΤις περισσότερες φορές, ο καρκίνος της κύστης δεν δίνει συμπτώματα, εκτός από αιματουρία ή συχνουρία που επιμένει. Το κακό, μάλιστα, είναι ότι μπορεί να υπάρξει ένα, μοναδικό, επεισόδιο αιματουρίας και μετά τα ούρα να είναι καθαρά. Έτσι, ο ασθενής το ξεχνά για μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσως και πάνω από έτος, και, όταν ξαναπαρουσιαστεί επεισόδιο αιματουρίας, ο καρκίνος έχει προχωρήσει.

Άλλα, πιο σπάνια συμπτώματα του καρκίνου της ουροδόχου κύστης, είναι:

  • Πόνος στην κοιλιά
  • Αδυναμία-καταβολή
  • Απώλεια βάρους
  • Επώδυνη ούρηση
  • Συχνουρία/επιτακτική ούρηση

Παρόμοια συμπτώματα μπορούν να εμφανιστούν, επίσης, σε πολλές άλλες παθήσεις.

Το πιο σημαντικό είναι με την πρώτη εμφάνιση αίματος στα ούρα να ακολουθεί άμεσα επίσκεψη στον Ουρολόγο.

Διάγνωση - σταδιοποίηση

bladder cancer

Ο γιατρός σας μετά την κλινική εξέταση θα σας ζητήσει κάποιες διαγνωστικές εξετάσεις.

Σε αυτές, μπορεί να περιλαμβάνονται:

  • Γενική εξέταση ούρων

    urinalysis 2

  • Υπερηχογράφημα Ουροδόχου Κύστεως
    CaBUS1
    CaBUS2
  • Κυστεοσκόπηση (με ειδικό εργαλείο ελέγχεται το τοίχωμα της κύστης υπό όραση)
    CaBCysto1
    CaBCysto2
  • Κυτταρολογική εξέταση ούρων (για εντοπισμό καρκινικών κυττάρων)
  • Αξονική τομογραφία άνω-κάτω κοιλίας
    CaBCT1
    CaBCT2
    CaBCT3
  • Βιοψία κύστης (συνήθως, αν χρειαστεί, λαμβάνεται υλικό κατά την κυστεοσκόπηση)
    index
    TURB1

Σε περίπτωση όπου διαγνωστεί ότι πάσχετε από καρκίνο ουροδόχου κύστης, ο γιατρός θα προχωρήσει, με διάφορες επιπλέον εξετάσεις, στη σταδιοποίηση, δηλαδή στο πόσο έχει εξαπλωθεί η νόσος. Από αυτή θα εξαρτηθεί η θεραπεία που θα σας προτείνει.

Ο καρκίνος της κύστης αρχικά σταδιοποιείται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, η αντιμετώπιση των οποίων είναι εντελώς διαφορετική.

  • Επιφανειακός ή μη διηθητικός καρκίνος της κύστης.

    Σε αυτήν τη μορφή, ο καρκίνος περιορίζεται στο επιφανειακό στρώμα του τοιχώματος της κύστης. Αποτελεί την πιο συχνή μορφή κατά τη διάγνωση(75% περίπου των περιπτώσεων). Οι βλάβες είναι μισχωτές (σαν μικρό κουνουπίδι) και προβάλλουν μέσα στην ουροδόχο κύστη. Ακόμη και μετά τη χειρουργική αφαίρεση, υπάρχει η τάση να επανεμφανίζονται νέες βλάβες πολύ συχνά, γι’ αυτό η παρακολούθηση με κυστεοσκόπηση σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι απαραίτητη.

  • Διηθητικός καρκίνος της κύστης.

    Αποτελεί την πιο απειλητική μορφή του καρκίνου, επειδή έχει προχωρήσει σε πιο βαθιά στρώματα (μυϊκό χιτώνα) της ουροδόχου κύστης. Το γεγονός αυτό αυξάνει τον κίνδυνο ο καρκίνος να δώσει μεταστάσεις σε λεμφαδένες ή σε άλλα όργανα (ήπαρ, πνεύμονες, οστά).

Θεραπεία

Το είδος της θεραπείας εξαρτάται από το στάδιο της νόσου και τη γενική κατάσταση της υγείας του ασθενή.

Θεραπεία επιφανειακού καρκίνου (βλ θηλώματα ουροδόχου κύστεως)

Η θεραπεία των επιφανειακών όγκων γίνεται με χειρουργική αφαίρεση μέσω της ουρήθρας. Η διουρηθρική αφαίρεση του όγκου της κύστης γίνεται με ειδικό εργαλείο μέσα από το οποίο, με απευθείας όραση, βλέπουμε τον όγκο και με ειδικό εργαλείο τον κόβουμε σε κομμάτια και τον αφαιρούμε. Η αφαίρεση πρέπει να είναι πλήρης, μέχρι την βάση του. Τα τεμάχια στέλνονται για παθολογοανατομική εξέταση, ώστε να διαπιστωθεί το βάθος (στάδιο) εξάπλωσής του.

image003
TURB1

Σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για επιφανειακό καρκίνο μπορεί συμπληρωματικά να χρειαστεί να γίνει ενδοκυστική χημειοθεραπεία ή ανοσοθεραπεία, οι λεγόμενες ενδοκυστικές εγχύσεις. Αυτές γίνονται περιοδικά (π.χ. ανά εβδομάδα ή μήνα) και, με τη χρήση ενός λεπτού ουροκαθετήρα, το φάρμακο ρίχνεται μέσα στην κύστη και μετά ο καθετήρας αφαιρείται.

Ενδοκυστική ανοσοθεραπεία με BCG.

Το BCG αποτελείται από εξασθενημένα βακτηριακά στελέχη, τα οποία προκαλούν ανοσολογική απάντηση του οργανισμού απέναντι στα καρκινικά κύτταρα. Στις παρενέργειες της θεραπείας, είναι η συχνουρία, η αιματουρία και πιο σπάνια ο πυρετός.

Ενδοκυστική χημειοθεραπεία.

Γίνεται με τον ίδιο τρόπο, όπως η ανοσοθεραπεία. Παρουσιάζει λιγότερες και πιο ήπιες παρενέργειες από την ανοσοθεραπεία.

Η συχνότητα και η διάρκεια των ενδοκυστικών εγχύσεων θα καθοριστεί από τον ιατρό σας. Επίσης, θα πρέπει να γνωρίζεται ότι ο ιατρός σας θα σας υποδείξει ένα πρωτόκολλο παρακολούθησης σε τακτά χρονικά διαστήματα με κυστεοσκοπήσεις. Στόχος είναι η πρώιμη ανεύρεση νέων βλαβών και η αφαίρεσή τους.

Θεραπεία διηθητικού καρκίνου

Ριζική κυστεκτομή

Κατά την οποία αφαιρείται ολόκληρη η ουροδόχος κύστη και ο προστάτης με τις σπερματοδόχους κύστεις στον άντρα, ενώ στις γυναίκες γίνεται αφαίρεση της μήτρας, των εξαρτημάτων και τμήματος του κόλπου. Είναι μία βαριά επέμβαση με πολλές ημέρες νοσηλείας. Μετά την αφαίρεση της κύστης, θα πρέπει να αποκατασταθεί ο τρόπος με τον οποίο θα αποβάλλονται τα ούρα από τον οργανισμό. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με την έξοδό τους από το δέρμα (με σακουλάκι) είτε με τη δημιουργία νέας κύστης από τμήμα λεπτού εντέρου. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές της αποκατάστασης, και καθεμιά από αυτές παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Η πιο κατάλληλη για έναν ασθενή θα πρέπει να συν-αποφασίζεται με τον γιατρό του.

Χημειοθεραπεία συστηματική (ενδοφλέβια).

Αν κατά την κυστεκτομή βρεθεί ότι υπάρχει νόσος σε λεμφαδένες, η χημειοθεραπεία κρίνεται απαραίτητη. Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί να χορηγηθεί πριν από το χειρουργείο.

Χημειοθεραπεία σε συνδυασμό με ακτινοβολία.

Στην περίπτωση αυτή, γίνεται αφαίρεση του όγκου από την ουρήθρα και ακολουθεί συνδυασμός χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας, ώστε να αποφευχθεί η αφαίρεση της κύστης. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται σε αρρώστους που αρνούνται ή που δεν τους επιτρέπει η γενική τους κατάσταση να υποβληθούν σε κυστεκτομή.

Μετά τη θεραπεία για διηθητικό καρκίνο της κύστης, θα πρέπει να παρακολουθείστε στενά από τον γιατρό σας για αντιμετώπιση τυχόν επιπλοκών ή επανεμφάνισης (υποτροπή) της νόσου.

Ο καρκίνος του νεφρού αποτελεί την τρίτη συχνότερη κακοήθεια του ουροποιητικού συστήματος, ενώ εκπροσωπεί το 2-3% όλων των καρκίνων. Εμφανίζεται συχνότερα σε άνδρες, συνηθέστερα στην έκτη και έβδομη δεκαετία της ζωής (50-70 έτη της ηλικίας). Τις τελευταίες 2 δεκαετίες έχει παρατηρηθεί αύξησή του κατά 2% και αυτό αντικατοπτρίζει πιθανότατα τη συχνή ανάδειξή του σε τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο (πχ υπερηχογράφημα ή αξονική τομογραφία).

Η συχνότερη μορφή του είναι το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα. Προέρχεται από τα κύτταρα των νεφρικών σωληναρίων, δηλαδή το λειτουργικό μέρος του νεφρού, όπου φιλτράρεται το αίμα και παράγονται τα ούρα.

Kidney2
kidneycancer

Όπως με τα περισσότερα είδη καρκίνου, η πρώιμη διάγνωση και αντιμετώπιση είναι μείζονος σημασίας αφού τότε η ίαση αγγίζει πολύ υψηλά ποσοστά.

Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου;

Τα αίτια του καρκίνου του νεφρού δεν είναι γνωστά. Από μελέτες που έχουν γίνει, φαίνεται ότι παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα να δημιουργηθεί ο καρκίνος του νεφρού είναι:

  • smoking getty
    κάπνισμα

    Οι καπνιστές διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του νεφρού συγκριτικά με τους μη καπνιστές. Ο κίνδυνος αυτός αυξάνει ανάλογα με τον αριθμό των τσιγάρων και το χρονικό διάστημα όπου καπνίζει κάποιος. Ο κίνδυνος μειώνεται με τη διακοπή του καπνίσματος αλλά χρειάζονται πολλά χρόνια ώστε να επανέλθει στα επίπεδα κινδύνου των μη-καπνιστών.

  • Obesity3
    παχυσαρκία

    Η παχυσαρκία αυξάνει επίσης τον κίνδυνο καρκίνου του νεφρού, περισσότερο στον γυναικείο πληθυσμό. Σύμφωνα με μελέτες, 2 στους 10 παχύσαρκους θα εμφανίσουν καρκίνο νεφρού, πιθανώς λόγω σχετικών ορμονικών διαταραχών που ευνοούν την ανάπτυξη καρκίνου.

  • hypertension1.gif
    αυξημένη αρτηριακή πίεση

    Η μη ελεγχόμενη υπέρταση έχει συσχετιστεί σε αρκετές μελέτες με την εμφάνιση καρκίνου του νεφρού.

  • cheatatarian giant burger
    διατροφή

    Η υπερβολική κατανάλωση κόκκινου κρέατος, ζωικού λίπους και τηγανητών αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του νεφρού. Από την άλλη πλευρά, η συχνή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών έχει προστατευτική δράση.

  • οικογενειακό ιστορικό

    Τα άτομα που έχουν ένα μέλος της οικογένειας με καρκίνο του νεφρού αντιμετωπίζουν ελαφρά αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος μεταξύ των αδερφών. Δεν είναι γνωστό εάν αυτή η οικογενειακή προδιάθεση οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες, στην έκθεση σε παρόμοιους περιβαλλοντικούς παράγοντες ή σε συνδυασμό αυτών.

  • γενετικοί και κληρονομικοί παράγοντες

    Ορισμένοι άνθρωποι έχουν μία κληρονομική τάση να αναπτύσσουν συγκεκριμένες μορφές καρκίνων. Πιθανόν το DNA που κληρονόμησαν από τους γονείς τους να έχει υποστεί ορισμένες αλλαγές, μεταλλάξεις που προδιαθέτουν στην εμφάνιση αυτών των μορφών καρκίνου. Είναι σημαντικό οι ασθενείς που έχουν κληρονομικά αίτια εμφάνισης καρκίνου του νεφρού να υποβάλλονται σε τακτικότερο ιατρικό έλεγχο και μάλιστα με προγραμματισμένες απεικονιστικές εξετάσεις (αξονικές τομογραφίες).

    Άνθρωποι με τις παρακάτω καταστάσεις έχουν υψηλότερο κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του νεφρού, αν και αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος του συνολικού αριθμού των περιπτώσεων με καρκίνο νεφρού:

    • Νόσος του von Hippel-Lindau

      Προκαλείται από μετάλλαξη στο γονίδιο VHL. Οι άνθρωποι που προσβάλλονται από αυτήν την νόσο αναπτύσσουν διάφορα είδη όγκων και κύστεων σε διαφορετικά μέρη του σώματος. Έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του νεφρού ιδιαίτερα σε νεαρή ηλικία. Έχουν επίσης καλοήθεις όγκους στα μάτια, εγκέφαλο, νωτιαίο μυελό, πάγκρεας και επινεφρίδια (φαιοχρωμοκύττωμα).

    • Κληρονομικό θηλώδες νεφροκυτταρικό καρκίνωμα

      Προκαλείται από αλλαγές στο γονίδιο ΜΕΤ. Παρατηρείται προσβολή από ένα η περισσότερα θηλώδη καρκινώματα στο νεφρό αλλά πολλοί εξ αυτών εμφανίζουν όγκους και σ' άλλα όργανα του σώματος.

    Άλλες τέτοιες κληρονομικές μορφές καρκίνου του νεφρού που συνδέονται με συγκεκριμένες μεταλλάξεις γονιδίων είναι το σύνδρομο Birt-Hogg-Dube, η οζώδης σκλήρυνση, το κληρονομικό ογκοκύττωμα και η κληρονομική λειομυομάτωση.

  • χρονία νεφρική ανεπάρκεια και αιμοκάθαρση

    Ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση λόγω νεφρικής ανεπάρκειας για πολλά χρόνια έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου νεφρού.

  • το ανδρικό φύλο

    Ο καρκίνος του νεφρού απαντάται 2 φορές συχνότερα στους άνδρες παρά στις γυναίκες. Οι άνδρες είναι πιθανότερα σε σχέση με τις γυναίκες βαρύτεροι καπνιστές και εκτίθενται συχνότερα σε χημικούς καρκινογόνους παράγοντες στο περιβάλλον εργασίας τους.

  • επαγγελματική έκθεση

    στον αμίαντο, στο κάδμιο, στην υψικάμινο και στους φούρνους που χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία σιδήρου/ατσαλιού καθώς και η έκθεση στον χώρο εργασίας σε ορισμένα εντομοκτόνα, στην βενζίνη και σε οργανικούς διαλύτες, ιδιαίτερα στο τριχλωροαιθυλαίνιο.

Θα πρέπει, πάντως, να ξέρετε ότι πολλοί άνθρωποι που αναπτύσσουν καρκίνο του νεφρού δεν έχουν κανέναν από τους παράγοντες κινδύνου που αναφέρθηκαν.

Επίσης, πολλοί άνθρωποι που έχουν αυτούς τους παράγοντες δεν θα αναπτύξουν ποτέ τη νόσο.

Πολύ σημαντικό είναι ότι πολλοί απ’ τους παράγοντες κινδύνου είναι τροποποιήσιμοι, δηλαδή με αλλαγή του τρόπου ζωής (διακοπή καπνίσματος, διόρθωση και έλεγχος της αρτηριακής πίεσης, αδυνάτισμα) μειώνεται σημαντικά ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου νεφρού μακροπρόθεσμα.

Ποια είναι τα συμπτώματα του καρκίνου του νεφρού;

Στα αρχικά στάδια, δυστυχώς, σπάνια υπάρχουν συμπτώματα, και αυτά μπορεί να μην εκτιμηθούν, όπως ένα επεισόδιο αιματουρίας ή ένα αίσθημα βάρους δεξιά ή αριστερά από τη μέση. Όσο ο όγκος αυξάνεται σε διαστάσεις και ανάλογα με τη θέση του μέσα στο νεφρό ενδεχομένως να προκαλέσει συμπτώματα:

  • Αιματουρία (παρουσία αίματος στα ούρα, το οποίο είναι είτε ορατό με το μάτι ή ανιχνεύεται στο εργαστήριο).
  • Ο πόνος στα πλευρά στην περιοχή των νεφρών που δεν υποχωρεί.
  • Ψηλαφητή μάζα στην κοιλιά.
  • Ανεξήγητη απώλεια βάρους.
  • Αδυναμία, καταβολή και πυρετός που δεν μπορούν να αποδοθούν σε άλλη αιτία.

Τα παραπάνω συμπτώματα μπορούν να οφείλονται και σε πολλά άλλα αίτια εκτός από τον καρκίνο του νεφρού.

Αν έχετε κάποιο από αυτά, θα πρέπει να ενημερώσετε τον γιατρό σας, έτσι ώστε οποιοδήποτε πρόβλημα να μπορεί να διαγνωστεί και να αντιμετωπιστεί όσο το δυνατόν νωρίτερα.

Η κλασσική τριάδα ψηλαφητής μάζας με πόνο και αιματουρία συναντάται μόνο στο 10-15% των πασχόντων κατά τη διάγνωση.

Εάν ο καρκίνος επεκταθεί και κάνει μεταστάσεις σ' απομακρυσμένα όργανα τα συμπτώματα που προκαλεί εξαρτώνται από το είδος των οργάνων που προσβλήθηκαν:

  • Δύσπνοια ή βήχας με αιμόπτυση μπορεί να παρουσιασθούν σε περίπτωση μετάστασης στους πνεύμονες
  • Πόνος στα οστά ή παθολογικά κατάγματα σε περίπτωση μετάστασης στα οστά
  • Νευρολογικά συμπτώματα σε περίπτωση μετάστασης στον εγκέφαλο

Σε μερικές περιπτώσεις ο καρκίνος του νεφρού σχετίζεται με καταστάσεις που ονομάζονται παρανεοπλασματικά σύνδρομα. Αυτά τα σύνδρομα συμβαίνουν στο 10-40% των ασθενών με καρκίνο του νεφρού και εμφανίζονται σ' οποιοδήποτε στάδιο, περιλαμβάνοντας ακόμα και μικρούς σε μέγεθος καρκίνους που είναι εντοπισμένοι στο νεφρό. Συνήθως οφείλονται στην παραγωγή διαφόρων ουσιών από τα καρκινικά κύτταρα. Συμπτώματα από παρανεοπλσματικά σύνδρομα είναι: πυρετός, απώλεια βάρους, εφιδρώσεις, αίσθημα κοπώσεως, αρτηριακή υπέρταση, αύξηση του αιματοκρίτη ή του ασβεστίου στο αίμα, δυσλειτουργία του ήπατος, γαλακτόρροια κλπ. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα παρανεοπλασματικά σύνδρομα βελτιώνονται ή και εξαφανίζονται τελείως μετά την αφαίρεση του καρκίνου.

Πώς γίνεται η διάγνωση του καρκίνου του νεφρού;

Σήμερα, οι περισσότεροι όγκοι του νεφρού βρίσκονται σε τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο που διενεργείται για άλλο σκοπό, δηλαδή υπερηχογράφημα, αξονική ή μαγνητική τομογραφία.

Ενδεχομένως όμως κάποιο από τα προαναφερθέντα συμπτώματα και μετά την κλινική εξέταση να οδηγήσει τον ιατρό σας να ζητήσει κάποιες επιπλέον εργαστηριακές εξετάσεις:

  • Γενική εξέταση ούρων
    Η αιματουρία εμφανίζεται στο 40-60% των περιπτώσεων του καρκίνου.
  • Γενική αίματος
    Η ταχύτητα καθίζησης ερυθρών (ΤΚΕ) παρατηρείται αυξημένη συχνά σε ασθενείς με καρκίνο του νεφρού, ενώ η γενική αίματος μπορεί να διαγνώσει κάποια αναιμία.
  • Υπερηχογράφημα
    Είναι μία απλή, ανώδυνη και ακίνδυνη απεικονιστική εξέταση, που μπορεί να δώσει κάποιες πληροφορίες για την ύπαρξη καρκίνου στο νεφρό.
  • Αξονική τομογραφία κοιλίας και οπισθοπεριτοναϊκού χώρου
    Αποτελεί την εξέταση εκλογής για τη διάγνωση, αλλά και τη σταδιοποίηση της νόσου, δείχνει δηλαδή αν υπάρχει επέκταση στους λεμφαδένες ή σε άλλα όργανα της κοιλιάς.

    362 5784 1 PB

  • Μαγνητική τομογραφία κοιλίας και οπισθοπεριτοναϊκού χώρου
    Προσφέρει ό,τι και η αξονική τομογραφία, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις πλεονεκτεί στη σταδιοποίηση της νόσου.

Αυτές οι εξετάσεις επιτρέπουν στον ιατρό να κάνει σταδιοποίηση, να διαπιστώσει δηλαδή αν ο όγκος επεκταθεί τοπικά ή έχει ξεφύγει και σε άλλα σημεία του σώματος.

  • Η αξονική τομογραφία της κοιλίας
    πιθανή επέκταση εκτός νεφρού και πιθανή προσβολή λεμφαδένων ή γειτονικών οργάνων, όπως το ήπαρ.
  • Η μαγνητική τομογραφία κοιλίας
    μπορεί να μας δώσει επιπλέον πληροφορίες για τυχόν επέκταση και πιθανή διήθηση των μεγάλων αγγείων της κοιλίας από τον καρκίνο.
  • Η ακτινογραφία ή η αξονική τομογραφία θώρακος
    θα διαπιστώσουν τυχόν μεταστάσεις στον θώρακα, ενώ το σπινθηρογράφημα οστών μεταστάσεις στα οστά.

renalstaging

Ποια είναι η θεραπεία του καρκίνου του νεφρού;

Η θεραπεία που θα συστηθεί εξαρτάται από το μέγεθος του όγκου, το στάδιο της νόσου, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενή. Οι θεραπευτικές επιλογές που υπάρχουν, σήμερα, είναι:

  • Η χειρουργική θεραπεία

    Θεωρείται η θεραπεία εκλογής για τον εντοπισμένο καρκίνο του νεφρού. Η επέμβαση μπορεί να αφορά στην αφαίρεση ολόκληρου του νεφρού (ριζική νεφρεκτομή) ή σε κάποιες περιπτώσεις μόνο του όγκου (μερική νεφρεκτομή).

    figure 2
    PartialNephrectomy1

    Αυτό μπορεί να γίνει είτε με την κλασσική ανοιχτή χειρουργική μέθοδο είτε λαπαροσκοπικά με ή χωρίς τη βοήθεια της ρομποτικής τεχνολογίας DaVinci.

  • Η μοριακά στοχευμένη θεραπεία
    Εφαρμόζεται όλο και περισσότερο, τα τελευταία χρόνια για τον προχωρημένο καρκίνο νεφρού. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται γι' αυτήν τη θεραπεία στοχεύουν σε μοριακό επίπεδο στα καρκινικά κύτταρα και εμποδίζουν την ανάπτυξή τους. Τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά.
  • Η ανοσοθεραπεία
    Με τη χρήση διαφόρων φαρμάκων έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν, αλλά τα ποσοστά ανταπόκρισης είναι χαμηλά.
  • Η χημειοθεραπεία
    Αν και εφαρμόζεται σε μεταστατική νόσο, δεν φαίνεται να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Χρειάζεται παρακολούθηση μετά τη θεραπεία για καρκίνο του νεφρού;

Επειδή η νόσος μπορεί να επανεμφανιστεί, θα πρέπει να κάνετε εξετάσεις σε τακτικά χρονικά διαστήματα που θα σας συστήσει ο γιατρός σας.

Οι εξετάσεις αυτές είναι η κλινική εξέταση, οι εξετάσεις αίματος, η ακτινογραφία θώρακος, η αξονική τομογραφία και το υπερηχογράφημα.

Τα θηλώματα αποτελούν τη 2η σε συχνότητα νεοπλασία του ουροποιητικού. Πολύ συχνά εμφανίζονται με αιματουρία αλλά ενδέχεται να απεικονιστούν και σε τυχαίο υπερηχογραφικό έλεγχο. Η διάγνωση γίνεται με κυστεοσκόπηση και  τεκμηριώνεται με την ενδοσκοπική αφαίρεσή τους η οποία θέτει και το στάδιο της νόσου. Τείνουν να υποτροπιάζουν κι έτσι χρήζουν τακτικής παρακολούθησης!

Περισσότερα...

Ο συχνότερος καρκίνος στους άντρες πέραν της μέσης ηλικίας. Η πάθηση δεν δίνει κανένα σύμπτωμα στα αρχικά στάδια, όπου η νόσος είναι αντιμετωπίσιμη, γι' αυτό συνιστάται προληπτικός ετήσιος έλεγχος από τα 50 σε όλους, ενώ σε όσους έχουν κληρονομικότητα προτείνεται από τα 40. Μια απλή εξέταση αίματος (PSA) σε συνδυασμό με τη δακτυλική εξέταση του προστάτου βρίσκει το πρόβλημα έγκαιρα, όταν ο καρκίνος είναι πλήρως ιάσιμος. Και τότε, με τη βοήθεια της ρομποτικής τεχνολογίας μπορεί κάποιος να απαλλαγεί από τον καρκίνο με πλήρη αποκατάσταση λειτουργικά (διατήρηση στύσης και εγκράτειας). Η πρόληψη σώζει λοιπόν ζωές!

Περισσότερα...