Υπογοναδισμός

Τι είναι ο υπογοναδισμός;

lowTΥπογοναδισμός είναι η κατάσταση, κατά την οποία ο οργανισμός δεν παράγει την ποσότητα της τεστοστερόνης που χρειάζεται. Η τεστοστερόνη είναι η βασική ανδρική ορμόνη, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου του άρρενος. Ο υπογοναδισμός μπορεί να υπάρχει από τη γέννηση ή να αναπτυχθεί αργότερα σε κάποια φάση της ζωής.

Τι προκαλεί ο υπογοναδισμός;

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από την χρονική εμφάνιση του υπογοναδισμού, δηλαδή αν αυτός αρχίσει στην εμβρυϊκή ζωή, πριν από την εφηβεία ή κατά την ενήλικη ζωή.

Κατά την εμβρυϊκή ζωή

testosterone picΕάν η τεστοστερόνη που παράγεται κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη δεν είναι επαρκής, αυτό μπορεί να έχει συνέπειες στην ανάπτυξη των εξωτερικών γεννητικών οργάνων.

Το παιδί που γενετικά είναι άνδρας μπορεί να γεννηθεί με:

(α) γυναικεία γεννητικά όργανα, (β) μη ξεκάθαρα γεννητικά όργανα (κάτι ενδιάμεσο, ανάμεσα στα ανδρικά και στα γυναικεία), ή (γ) υπολειμματική ανάπτυξη των ανδρικών γεννητικών οργάνων

Πριν από την εφηβεία με (α) μειωμένη ανάπτυξη της τριχοφυΐας, (β) μειωμένη ανάπτυξη της μυϊκής μάζας, (γ) γυναικομαστία και (δ) λεπτή χροιά φωνής

low testosterone causes weight gain brandonΚατά την ενήλικη ζωήο ενήλικας άνδρας μπορεί να παρουσιάσει:

  • Υπογονιμότητα
  • Στυτική δυσλειτουργία
  • Γυναικομαστία
  • Οστεοπόρωση
  • Μείωση μυϊκής μάζας
  • Μείωση τριχοφυΐας
  • Μειωμένη σεξουαλική επιθυμία
  • Δυσκολία συγκέντρωσης
  • Εξάψεις

Που οφείλεται ο υπογοναδισμός; Ποια είναι δηλαδή τα αίτια που τον προκαλούν;

Ο υπογοναδισμός ταξινομείται στον πρωτοπαθή και στον δευτεροπαθή.

Πρωτοπαθής υπογοναδισμός

Το πρόβλημα υπάρχει στους όρχεις, οι οποίοι δεν μπορούν να παράγουν τη φυσιολογική ποσότητα τεστοστερόνης που χρειάζεται ο οργανισμός.

Τα συχνότερα αίτια του πρωτοπαθούς υπογοναδισμού είναι:

  • Κρυψορχία: Η μη φυσιολογική κάθοδος των όρχεων στο όσχεο μπορεί να έχει ως συνέπεια τη δυσλειτουργία των όρχεων και τη μειωμένη παραγωγή τεστοστερόνης.
  • Συγγενείς ανωμαλίες όπως το σύνδρομο Klinefelter.
  • Παρωτίτιδα: Αν η λοίμωξη συμβεί στην ενήλικη ζωή, υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί βλάβη στους όρχεις.
  • Τραυματισμός τον όρχεων: Μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή τεστοστερόνης, μόνο αν προκληθεί ζημιά και στους δύο όρχεις.
  • Θεραπείες για καρκίνο: Τόσο η χημειοθεραπεία όσο και η ακτινοβολία (όταν αυτή αφορά στην περιοχή των όρχεων) μπορούν να επηρεάσουν τόσο την παραγωγή της τεστοστερόνης όσο και του σπέρματος. Συνήθως, η μείωση της παραγωγής της τεστοστερόνης είναι παροδική.

Δευτεροπαθής υπογοναδισμός

Το πρόβλημα υπάρχει στον υποθάλαμο ή στην υπόφυση του εγκεφάλου. Στον υποθάλαμο, παράγεται φυσιολογικά μία ορμόνη η οποία διεγείρει την υπόφυση να παράγει την ωοθυλακιοτρόπο (FSH) και την ωχρινοποιητική (LH) . Η LH θα δώσει το μήνυμα στους όρχεις, για να παράγουν την τεστοστερόνη, ενώ η FSH ρυθμίζει την σπερματογένεση.

Τα συχνότερα αίτια του δευτεροπαθούς υπογοναδισμού είναι:

  • Σύνδρομο Kallmann: Είναι γενετικό σύνδρομο, το οποίο σχετίζεται με διαταραχές στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.
  • Παθήσεις της υπόφυσης: Διάφορες παθήσεις, όπως όγκοι της υπόφυσης, χειρουργικές επεμβάσεις αλλά και η ακτινοβολία στην περιοχή μπορεί να είναι αίτια υπογοναδισμού.
  • Διάφορες λοιμώξεις: Όπως η φυματίωση και το AIDS.
  • Φάρμακα
  • Παχυσαρκία
  • Γήρανση

Πώς γίνεται η διάγνωση του υπογοναδισμού;

Αρχικά, με τη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού και κλινικής εξέτασης. Παθολογικά ευρήματα από το μέγεθος τον όρχεων, τη μυϊκή μάζα, την τριχοφυΐα θα θέσουν την υποψία υπογοναδισμού.

Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με κάποιες ειδικές εξετάσεις στις οποίες περιλαμβάνονται;

  • Ορμονικές αιματολογικές εξετάσεις
  • Σπερμοδιάγραμμα
  • Απεικονιστικός έλεγχος της υπόφυσης (πχ Μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, ό,που κριθεί απαραίτητο)
  • Έλεγχος για χρωμοσωμικές ανωμαλίες
  • Βιοψία όρχεων

Δεν χρειάζονται όλες οι παραπάνω εξετάσεις για όλους τους ασθενείς. Ο γιατρός εξατομικεύει κάθε περίπτωση και συστήνει αυτές που κρίνει ότι θα βοηθήσουν στη διάγνωση.

Ποια είναι η θεραπεία του υπογοναδισμού;

Η θεραπεία εξαρτάται από τα αιτία του υπογοναδισμού και από το αν υπάρχει υπογονιμότητα.

Θεραπεία για ενήλικες είναι η ορμονική υποκατάσταση.

Αν υπάρχει πρόβλημα με την παραγωγή της τεστοστερόνης από βλάβη των όρχεων, θα χορηγηθεί θεραπεία υποκατάστασης με τεστοστερόνη.

Αν το πρόβλημα βρίσκεται στην παραγωγή των ορμονών της υπόφυσης τοτε αυτές θα χορηγηθούν εξωγενώς.

Η τεστοστερόνη σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να χορηγηθεί, μόνο αν δεν τίθεται θέμα γονιμότητας. Σε περίπτωση κάποιου όγκου στην υπόφυση, ίσως χρειαστεί χειρουργική αντιμετώπιση ή ακτινοβολία.

Η υπογονιμότητα που σχετίζεται με τον υπογοναδισμό δεν μπορεί πάντα να αποκατασταθεί με τη φαρμακευτική αγωγή. Σε κάποιες περιπτώσεις ασθενών, η υποβοηθούμενη γονιμοποίηση μπορεί να είναι μία επιλογή.

Θεραπεία για αγόρια: Η χορήγηση τεστοστερόνης μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη των δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου όπως μυϊκή μάζα, τριχοφυΐα κλπ. Αν το πρόβλημα εντοπίζεται στην υπόφυση, η χορήγηση των κατάλληλων ορμονών ίσως βοηθήσει στη σωστή ανάπτυξη των όρχεων.

ΦΙΜΩΣΗ – ΠΕΡΙΤΟΜΗ

 

Τι είναι η φίμωση του πέους;
Φίμωση είναι η στένωση του στομίου της ακροποσθίας (του δέρματος που καλύπτει τη βάλανο, δηλαδή την κεφαλή του πέους), με συνέπεια την αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου κατά την προσπάθεια έλξης της ακροποσθίας προς τη βάση του πέους.

 

phimosis 1

                                                                           

Τι προκαλεί τη φίμωση του πέους;
Φυσιολογικά η ακροποσθία είναι ελαστική ώστε να επιτρέπεται με ευχέρεια η κίνηση του δέρματος κατά την πλήρη στύση.
Αυτό πρέπει να είναι εφικτό έως την ηλικία του δεύτερου ή τρίτου έτους της ζωής.
Η φίμωση είναι είτε συγγενής (από τη γέννηση και παρέμεινε έτσι παρά την ανάπτυξη του παιδιού), είτε επίκτητη (εμφανίζεται κάποια στιγμή στη ζωή).
Παθήσεις που σχετίζονται με την ανάπτυξη φίμωσης είναι:
• Χρόνιες φλεγμονές στη βάλανο και στην ακροποσθία (βαλανοποσθίτιδα) και κυρίως μυκητιάσεις που δεν αντιμετωπίζονται σωστά.
• Ο σακχαρώδης διαβήτης ο οποίος αποτελεί κύριο προδιαθεσικό παράγοντα για τη δημιουργία φλεγμονών στην περιοχή και κατ΄ επέκταση φίμωσης.
Τραυματισμός κατά τη σεξουαλική πράξη.

Πως δημιουργείται η φίμωση;
Οι χρόνιες φλεγμονές και οι τραυματισμοί ακολουθούνται από έντονη επουλωτική δραστηριότητα η οποία καταλήγει σε δημιουργία ουλώδους δακτυλίου, αφού το δέρμα της περιοχής δεν επανέρχεται πλήρως και χάνει σταδιακά την ελαστικότητά του μέχρι την πλήρη σύγκλειση.
Τι μπορεί να προκαλέσει η φίμωση;
• Υποτροπιάζουσες φλεγμονές της βαλάνου και της ακροποσθίας
• Πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή
• Επώδυνη στύση που μπορεί να έχει ως συνέπεια την απώλεια της στύσης (στυτική δυσλειτουργία)
• Τέλεια απόφραξη της βαλάνου που μπορεί να έχει ως συνέπεια ακόμα και την αδυναμία ούρησης
• Πρόωρη εκσπερμάτιση, λόγω του ότι η περιοχή γίνεται πολύ ευαίσθητη
• Παραφίμωση (Είναι μια σοβαρή και επείγουσα κατάσταση η οποία οφείλεται στην παραμονή επί ώρες της ακροποσθίας τραβηγμένης προς τα πίσω. Το στενό στόμιο δημιουργεί μια δακτυλιοειδή περίσφιξη στο πέος το οποίο εμποδίζει τη φυσιολογική κυκλοφορία του αίματος. Αν αυτό παραμείνει για αρκετό χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει ισχαιμία και νέκρωσης της περιοχής. Η παραφίμωση πρέπει να αντιμετωπίζεται επειγόντως από ουρολόγο).
• Ανάπτυξη καρκίνου πέους, μακροπρόθεσμα εφ' όσον δεν αντιμετωπιστεί για πολλά χρόνια (σπάνια)

Ποια είναι η αντιμετώπιση της φίμωσης;
Η θεραπεία μπορεί να είναι είτε συντηρητική, είτε χειρουργική.
Συντηρητική θεραπεία. Όταν η φίμωση είναι σε αρχικό στάδιο και οφείλεται σε κάποια δερματολογική πάθηση ή φλεγμονή της περιοχής, η χρήση κάποιων αλοιφών που θα σας συστήσει ο γιατρός σας μπορεί να έχει καλά αποτελέσματα. Όταν όμως το δέρμα της ακροποσθίας έχει χάσει την ελαστικότητα του και έχει γίνει ουλώδες τα φάρμακα δεν μπορούν να βοηθήσουν και θα σας συστηθεί η χειρουργική αντιμετώπιση.
Χειρουργική αντιμετώπιση. Η περιτομή είναι η επέμβαση που εφαρμόζεται στην πλειοψηφία των ασθενών με φίμωση. Αφαιρείται το ουλώδες τμήμα δέρματος και ακολουθεί η πλαστική συρραφή της ακροποσθίας. Συνήθως, γίνεται με τοπική αναισθησία και ο ασθενής εξέρχεται αμέσως μετά από το νοσοκομείο. Υπάρχουν κάποιες παραλλαγές στην τεχνική, οι οποίες έχουν κυρίως να κάνουν με την έκταση του δέρματος που θα αφαιρεθεί και την εμπειρία του χειρουργού σας.

                                                             circumcision

 

 

Η αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης αρκετά σκληρής στύσης ώστε να ολοκληρωθεί επιτυχώς η συνουσία ονομάζεται στυτική δυσλειτουργία. Η πάθηση αφορά στο 20% των ανδρών σε κάποια φάση της ζωής τους. Τα αίτια μπορεί να είναι ψυχογενή, πολύ συχνά όμως η κατάσταση είναι οργανικής αιτιολογίας. Σε κάθε περίπτωση, η βοήθεια του ουρολόγου είναι ουσιαστική και, ευτυχώς σήμερα, όλο και πιο πολλοί προσέρχονται στον ιατρό για βοήθεια. Οι σύγχρονες θεραπείες είναι πολύ αποτελεσματικές σε κάθε ηλικία!

Περισσότερα...

premature3

pr ejaculation

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Εταιρεία Σεξουαλικής Ιατρικής (ISSM), η πρόωρη εκσπερμάτιση ορίζεται ως εξής:

  • Χρόνος από τη διείσδυση μέχρι την εκσπερμάτιση περίπου 1 λεπτό, δηλαδή η εκσπερμάτιση προκύπτει πάντα ή σχεδόν πάντα πριν το πέρας ή περίπου εντός ενός λεπτού μετά την κολπική διείσδυση (είσοδο του πέους στον κόλπο).
  • Απώλεια ελέγχου της εκσπερμάτισης – Αδυναμία καθυστέρησης της εκσπερμάτισης μετά την κολπική διείσδυση.

Αρνητικές προσωπικές επιπτώσεις εξαιτίας της πάθησης – Αρνητικές επιπτώσεις και συναισθήματα σε προσωπικό επίπεδο, όπως αγωνία, απογοήτευση ή αποφυγή σεξουαλικής και συναισθηματικής εγγύτητας.

Η χρονική διάρκεια του ενός λεπτού βασίζεται στο γεγονός ότι σε μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες το 90% των αντρών με πρόωρη εκσπερμάτιση δήλωσαν ότι ολοκληρώνουν μέσα σε 1 λεπτό, ενώ το υπόλοιπο 10% σε χρόνο έως 2-3 λεπτά. Ο σύντομος αυτός χρόνος διάρκειας της επαφής αντανακλά τον έλεγχο που έχει ο άντρας πάνω στην εκσπερμάτιση, ωστόσο δεν καθορίζει πάντα την ικανοποίηση ή τη δυσφορία του από το πρόβλημα. Γι’ αυτό και στον ορισμό προστέθηκε ο έλεγχος της εκσπερμάτισης που προσδιορίζει καλύτερα το κατά πόσο βιώνει αρνητικές επιπτώσεις εξαιτίας της πάθησης, όπως χαμηλό επίπεδο ικανοποίησης από την σεξουαλική ζωή και προσωπικό άγχος.

Πώς προκαλείται η εκσπερμάτιση;

Η εκσπερμάτιση είναι επακόλουθο σεξουαλικού ερεθισμού και, στους περισσότερους άντρες, συμβαίνει περίπου 4-10 λεπτά μετά απο τη διέγερση και τη στύση, συγχρόνως με τον οργασμό. Η εκσπερμάτιση ελέγχεται κατά κύριο λόγο από το κεντρικό νευρικό σύστημα και επιστημονικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι αποτελεί περισσότερο νευροβιολογικό και λιγότερο ψυχολογικό φαινόμενο. Η διαδικασία εκσπερμάτισης ρυθμίζεται κεντρικά απο τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό μέσω ενός μεγάλου αριθμού νευροδιαβιβαστών, όπως η σεροτονίνη, η ντοπαμίνη, η ωοκυτοκίνη κλπ. Πλήθος δεδομένων συνηγορούν υπέρ του ότι η σεροτονίνη ευθύνεται κατά κύριο λόγο για τη διαδικασία ενεργοποίησης της εκσπερμάτισης. Η διέγερση των κέντρων του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού έχει ως αποτέλεσμα περισταλτικές κινήσεις του βολβοσηραγγώδους και των ισχιοσηραγγωδών μυών του πυελικού εδάφους που οδηγούν στην εκτίναξη του εκσπερματίσματος από το έξω στόμιο της ουρήθρας.

Τι συμβαίνει στην πρόωρη εκσπερμάτιση;

premature2Η σεξουαλική ανταπόκριση των ανδρών περιγράφεται σαν μια αλληλουχία φάσεων που αφορούν σε τέσσερα στάδια: επιθυμία, διέγερση, οργασμός (εκσπερμάτιση) και χαλάρωση. Η αντρική σεξουαλική δυσλειτουργία συνήθως προκύπτει σε ένα ή περισσότερα από τα τρία πρώτα στάδια του κύκλου σεξουαλικής ανταπόκρισης, συμπεριλαμβανομένων των δυσλειτουργιών σεξουαλικής επιθυμίας (λ.χ. μειωμένη σεξουαλική επιθυμία), της διέγερσης (λ.χ. στυτική δυσλειτουργία) και του οργασμού/εκσπερμάτισης (λ.χ. πρόωρη, καθυστερημένη ή αδυναμία εκσπερμάτισης).

Η πρόωρη εκσπερμάτιση προκύπτει από την ταχεία εξέλιξη των δύο πρώτων σταδίων του κύκλου σεξουαλικής απόκρισης και δε σχετίζεται απαραιτήτως με έντονη διέγερση ή αλλαγές στη στύση. Η πρόωρη εκσπερμάτιση φαίνεται ότι αποτελεί νευροβιολογικό πρόβλημα που σχετίζεται με χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης στις περιοχές του κεντρικού νευρικού συστήματος που ρυθμίζουν την εκσπερμάτιση (εγκέφαλο και νωτιαίο μυελό).

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της;

Η πρόωρη εκσπερμάτιση αποτελεί την πιο συνηθισμένη σεξουαλική δυσλειτουργία σε άντρες κάτω των 60 ετών, συγκεκριμένα απασχολεί 1 στους 5 άντρες. Εμφανίζεται δε με την ίδια συχνότητα σε όλες τις ηλικίες. Στους άντρες που πάσχουν από πρόωρη, η σεξουαλική πράξη ολοκληρώνεται συνήθως σε 1-2 λεπτά από τη στιγμή της διείσδυσης, διότι η εκσπερμάτιση προκύπτει γρήγορα και με ελάχιστο έλεγχο. Ουσιαστικά, η φάση της διέγερσης είναι πολύ σύντομη και διακρίνεται από φυσιολογική και γρήγορη επίτευξη στύσης, αλλά και από ταχεία εκσπερμάτιση και οργασμό, χωρίς να επιτρέπει στον άντρα να απολαύσει την ερωτική πράξη.

Πόσοι τύποι πρόωρης εκσπερμάτισης υπάρχουν;

Διακρίνουμε δύο τύπους πρόωρης εκσπερμάτισης, εκ των οποίων ο πρώτος είναι σαφώς ο συχνότερος:

  • Πρωτοπαθής ή χρονία: δηλαδή ο άνδρας βίωσε το πρόβλημα από την πρώτη σεξουαλική του εμπειρία και διαρκεί εφ’ όρου ζωής. Σε αυτήν την περίπτωση η εκσπερμάτιση προκύπτει πολύ γρήγορα, είτε πριν την κολπική διείσδυση, ή σε λιγότερο από 1-2 λεπτά μετά τη διείσδυση.
  • Δευτεροπαθής ή επίκτητη: εμφανίζεται σταδιακά ή ξαφνικά, ενώ μέχρι τότε είχε έλεγχο της εκσπερμάτισης ή αυτή γινόταν σε χρόνο που θεωρούσε επαρκή για να απολαμβάνει τη σεξουαλική πράξη. Η δευτεροπαθής προκαλείται από ψυχολογικούς και σωματικούς παράγοντες.

    Οι βασικές σωματικές αιτίες που προκαλούν την επίκτητη μορφή είναι οι εξής:

    • Παθήσεις του προστάτη, και ειδικότερα χρόνια προστατίτιδα
    • Στυτική Δυσλειτουργία (ΣΔ)
    • Υπερθυρεοειδισμός
    • Χρήση ψυχοτρόπων ουσιών

    Οι βασικές ψυχολογικές αιτίες είναι οι εξής:

    • Άγχος για την απόδοση κατά τη σεξουαλική επαφή
    • Στρες
    • Χαμηλή αυτοπεποίθηση / αυτοεκτίμηση
    • Δυσκολίες στις σχέσεις / αρνητικές εμπειρίες

Ποιες παθήσεις προκαλούν πρόωρη εκσπερμάτιση;

Οι παθήσεις του θυρεοειδή και κυρίως ο υπερθυρεοειδισμός είναι οι μόνες γνωστές σήμερα οργανικές παθήσεις που έχουν ως σύμπτωμα την πρόωρη εκσπερμάτιση. Το πρόβλημα αποκαθίσταται αμέσως μόλις ρυθμιστεί η θυρεοειδοπάθεια.

Παθήσεις που προσωρινά προκαλούν πρόωρη εκσπερμάτιση είναι οι φλεγμονές του προστάτη (χρόνια προστατίτιδα), καθώς και η στυτική δυσλειτουργία. Γι’ αυτό και πρέπει να αντιμετωπίζονται αρχικά και αν το πρόβλημα της εκσπερμάτισης παραμένει, τότε αντιμετωπίζουμε και την πρόωρη.

Μπορεί να βοηθηθεί ένας άντρας με πρόωρη εκσπερμάτιση;

Παρά τη συχνότητα εμφάνισής της, αποτελεί μια από τις παθήσεις που έχουν την ελλιπέστερη διάγνωση και θεραπεία. Και είναι αλήθεια πως η πρόωρη εκσπερμάτιση παραμένει μια πάθηση που δύσκολα διαγιγνώσκεται και θεραπεύεται, κυρίως επειδή οι άντρες τις περισσότερες φορές δεν θέλουν να συζητήσουν τα συμπτώματα με τον ιατρό, είτε επειδή ντρέπονται, είτε εξαιτίας της πεποίθησης ότι η πάθησή τους δεν αντιμετωπίζεται. Επίσης, οι άντρες που υποφέρουν, συχνά πιστεύουν ότι δεν υπάρχει επαρκής θεραπεία για το πρόβλημα τους.

Ποιες οι επιπτώσεις της πρόωρης εκσπερμάτισης;

Επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι άντρες που πάσχουν από πρόωρη εκσπερμάτιση βιώνουν:

  • Έλεγχο της εκσπερμάτισης (95%)
  • Προσωπικό άγχος (90%)
  • Μειωμένη ικανοποίηση από τη σεξουαλική συνεύρεση (55%)
  • Δυσφορία δική τους και της συντρόφου, που σχετίζεται με την εκσπερμάτιση (63%)

Ο αντίκτυπος του προβλήματος στην αυτοεκτίμηση του ατόμου μπορεί να οδηγήσει σε άγχος, αίσθημα ντροπής, απογοήτευση και κατάθλιψη.

Σημαντικές είναι επίσης οι επιπτώσεις στις συντρόφους των αντρών, όπως αυτό φαίνεται από εκτιμήσεις και των δύο:

  • Η πλειοψηφία των συντρόφων αντρών με πρόωρη δηλώνουν ότι δεν ικανοποιούνται κατά την σεξουαλική πράξη.
  • Άνδρες με πρόβλημα δηλώνουν ότι η σχέση τους ίσως να ήταν πιο ισχυρή αν μπορούσαν να ικανοποιήσουν σεξουαλικά τους συντρόφους τους και ότι θα αναζητούσαν ιατρική θεραπεία αν η σύντροφός τους το πρότεινε.
  • Οι περισσότεροι όσων έχουν ήδη αναζητήσει λύσεις, το έκαναν προκειμένου να βελτιώσουν τη σεξουαλική ικανοποίηση των συντρόφων τους

Τι περιλαμβάνει η διαγνωστική προσέγγιση του προβλήματος;

Το σεξουαλικό ιστορικό περιέχει ερωτήσεις προσωπικές, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διάγνωση, όπως:

  • Από πότε άρχισε το πρόβλημα,
  • Πώς άρχισε,
  • Αν υπήρχε σε όλες τις σχέσεις, πάντα η περιστασιακά,
  • Πόσος είναι ο χρόνος μέχρι την εκσπερμάτιση,
  • Πόσο έχει επηρεάσει το πρόβλημα εσάς και τη σεξουαλική σας ζωή,
  • Πώς αισθάνεται και πως αντιδρά η σύντροφος σας.

Στη συνέχεια θα ληφθεί ιατρικό ιστορικό με καταγραφή όλων των παθήσεων και των φαρμάκων που έχετε πάρει. Μετά ακολουθεί η κλινική εξέταση που περιλαμβάνει και τη δακτυλική εξέταση του προστάτη. Τέλος, ο ιατρός μπορεί να σας ζητήσει εργαστηριακές εξετάσεις που τυπικά περιλαμβάνει ορμονικές εξετάσεις του θυρεοειδή, και ίσως καλλιέργεια σπέρματος σε υποψία λοίμωξης του προστάτη.

Ποιοι είναι οι θεραπευτικοί στόχοι;

Οι θεραπευτικοί στόχοι στην πρόωρη εκσπερμάτιση δεν εστιάζονται μηχανιστικά μόνο στην αύξηση του χρόνου μέχρι την εκσπερμάτιση, γιατί τότε ξέρουμε ότι η υποτροπή δε θα αργήσει να έρθει. Η ολιστική αντιμετώπιση του άντρα με πρόβλημα έχει σκοπό να αποκτήσει ή να ανακτήσει τον έλεγχο της εκσπερμάτισης, γιατί μόνο έτσι θα βελτιωθεί η συναισθηματική εγγύτητα και θα αυξηθεί η σεξουαλική ικανοποίηση και των δύο συντρόφων.

Ποιές οι θεραπείες;

Για δεκαετίες η πρόωρη εκσπερμάτιση θεωρείτο καθαρά ψυχολογικό πρόβλημα και θεραπευόταν με συμπεριφορικές κυρίως προσεγγίσεις. Αργότερα έγιναν διαθέσιμες θεραπείες με φάρμακα και πρόσφατα, εγκρίθηκε επίσημα η συνταγογράφησή τους. Συχνά, άλλωστε, το πρόβλημα έχει ως αίτια οργανικούς/ νευροβιολογικούς παράγοντες που είναι ιάσιμοι. Εάν λοιπόν οφείλεται σε κάποια άλλη πάθηση (π.χ. υπερθυρεοειδισμός, μη-διαγνωσμένη χρόνια προστατίτιδα) τότε η θεραπεία της βασικής νόσου θα αποκαταστήσει το πρόβλημα.

Στην περίπτωση της πρωτοπαθούς πρόωρης εκσπερμάτισης, οι γιατροί είναι πλέον σε θέση να προσφέρουν διάφορες επιλογές στους ασθενείς τους, όπως φαρμακευτική αγωγή και ψυχοσεξουαλικές θεραπείες.

Αποδίδουν οι τεχνικές αυτοβοήθειας;

Τεχνικές αυτοβοήθειας, όπως χρήση διπλού προφυλακτικού ή προφυλακτικού που περιέχει αναισθητική ουσία (προφυλακτικά επιβράδυνσης), τα οποία δημιουργούν ελαφριά αίσθηση μουδιάσματος, μπορεί να είναι εν μέρει αποτελεσματικά για σύντομο χρονικό διάστημα, στην ουσία όμως ενδέχεται να επιδεινώσουν αντί να εξαλείψουν το πρόβλημα επειδή μειώνουν τις σεξουαλικές αισθήσεις που πρέπει να τεθούν σε έλεγχο για να βελτιωθεί η πάθηση.

Ο αυνανισμός πριν τη σεξουαλική πράξη είναι επίσης μια τεχνική που υιοθετούν πολλοί νέοι άντρες. Μετά τον αυνανισμό το πέος απευαισθητοποιείται και έχει μεγαλύτερο χρόνο μέχρι την εκσπερμάτιση εάν γίνει εφικτή μια δεύτερη στύση. Άλλες τεχνικές που συχνά υιοθετούνται είναι το να κάνουν μη σεξουαλικές σκέψεις κατά τη διάρκεια της επαφής, προκειμένου να διασπάσουν την προσοχή τους με κάτι μη σεξουαλικό και να αναστείλουν την εκσπερμάτιση. Αυτές οι τεχνικές αυτοβοήθειας, συνήθως δεν λύνουν το πρόβλημα και επιπλέον, ενδέχεται να δημιουργήσουν πρόβλημα στύσης.

Τέλος θα πρέπει να τονιστεί ότι προμήθεια σκευασμάτων είτε από το διαδίκτυο, είτε των καλούμενων φυτικών προϊόντων, είναι πρακτικά άγνωστης προέλευσης και σύστασης και συνεπώς άγνωστης ασφάλειας.

Υπάρχει φαρμακευτική θεραπεία;

Υπάρχουν διάφορα σκευάσματα που λαμβάνονται από το στόμα και δίνονται με ιατρική συνταγή και έχουν χρησιμοποιηθεί με επιτυχία.

Τοπικά αναισθητικά

Εφαρμόζονται κρέμες και σπρέι στο πέος (κυρίως στη βάλανο) που περιέχουν αναισθητικά συστατικά όπως λιδοκαΐνη και πριλοκαΐνη για την απευαισθητοποίηση της βαλάνου του πέους ώστε να καθυστερούν την εκσπερμάτιση με μέτρια αποτελέσματα. Ωστόσο, είναι δύσκολο να πετύχει κανείς τη δοσολογία των εν λόγω τοπικών αναισθητικών σκευασμάτων, με αποτέλεσμα να προκαλούν μούδιασμα του πέους, και αν υπάρξει υπέρβαση δοσολογίας οδηγούν σε απώλεια στύσης και/ή αδυναμία εκσπερμάτισης. Επίσης, είναι πολύ πιθανό το αναισθητικό συστατικό να μεταφερθεί στον κόλπο της συντρόφου προκαλώντας μειωμένη αισθητικότητα, ακόμη και δυσκολία στον οργασμό. Γι’ αυτό ο άνδρας που τα χρησιμοποιεί πρέπει πριν την επαφή να πλύνει σχολαστικά το πέος του.

Αναστολείς της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης

Η μόνη, αποδεδειγμένα αποτελεσματική, φαρμακευτική βοήθεια για την πρόωρη εκσπερμάτιση είναι η χορήγηση αναστολέων επαναπρόσληψης της σεροτονίνης που λαμβάνεται από το στόμα, δρα στα εγκεφαλικά και νωτιαία κέντρα, και επιβραδύνει την εκσπερμάτιση. Το πρόβλημα με τα φάρμακα αυτά ήταν η καθυστερημένη δράση τους και η μη ύπαρξη ένδειξης για την πάθηση. Τα τελευταία χρόνια όμως κυκλοφορεί στην Ευρώπη σκεύασμα με ένδειξη ειδικά την πρόωρη εκσπερμάτιση, η δαποξετίνη. Η φαρμακευτική αυτή θεραπεία δρα μέσα σε μια ώρα κι έτσι μπορεί να χρησιμοποιείται συχνά και μόνον όταν πρόκειται ο άντρας να έρθει σε σεξουαλική επαφή (χρήση κατ’ επίκληση). Μελέτες έχουν δείξει ότι αυξάνει το χρόνο μέχρι την εκσπερμάτιση 3-4 φορές, βελτιώνει τον έλεγχο και αυξάνει τη σεξουαλική ικανοποίηση των αντρών και των συντρόφων τους. Το φάρμακο μπορεί επίσης να συνδυαστεί για πιο μόνιμα αποτελέσματα με τις διάφορες ψυχοσεξουαλικές θεραπείες. Φυσικά, όπως κάθε φάρμακο, θα πρέπει να δίδεται μόνο από τον ιατρό, ο οποίος θα πρέπει να σας ενημερώνει αναλυτικά για τη χρήση του και τις τυχόν παρενέργειές του.

Οι ψυχοσεξουαλικές θεραπείες βοηθούν;

Υπάρχουν ειδικές θεραπείες και ασκήσεις που γίνονται υπό την καθοδήγηση του ειδικού και στοχεύουν στο να εκπαιδεύσουν τους άντρες να αναγνωρίζουν σημάδια πριν από την εκσπερμάτιση, και να βελτιώνουν τον έλεγχο της εκσπερμάτισης.

Οι δύο συνηθέστερες συμπεριφοριστικές τεχνικές είναι:

  • η τεχνική «διακοπής-έναρξης» και
  • η τεχνική «πίεσης» (της βαλάνου)

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές των εν λόγω τεχνικών, ωστόσο η κλινική εμπειρία έδειξε ότι μετά την αρχική επιτυχία της τάξεως του 50-60%, δεν καταφέρνουν να προσφέρουν μακροχρόνια βελτίωση και το πρόβλημα υποτροπιάζει.

Αντί της τεχνικής «διακοπής-έναρξης», η οποία μπορεί να αποβεί ελάχιστα ικανοποιητική για τη σύντροφο, σήμερα οι άντρες μαθαίνουν να μετριάζουν και να μειώνουν το επίπεδο διέγερσης εκτελώντας αργές, αισθησιακές κινήσεις ενώ ανασαίνουν βαθιά και αργά. Ο στόχος είναι να διατηρηθεί το επίπεδο διέγερσης κάτω από το όριο εκσπερμάτισης, διατηρώντας παράλληλα μια ικανοποιητική στύση. Οι τεχνικές ελέγχου της αναπνοής τέλος, φαίνεται πως επιδρούν χαλαρωτικά και έχουν αποτελέσματα.

Τι είναι η υδροκήλη;

hydrocele1Ο όρχις βρίσκεται μέσα στο όσχεο (ο σάκος δηλαδή που εμπεριέχει τους 2 όρχεις) και περιβάλλεται από μία ελάχιστη ποσότητα υγρού. Φυσιολογικά, αυτό παράγεται και επαναρροφάται συνεχώς, ώστε να μένει σταθερή η ποσότητά του. Σε κάποιες περιπτώσεις, το υγρό αυτό αυξάνεται, με αποτέλεσμα να υπάρχει διόγκωση στο όσχεο. Η συλλογή αυτή υγρού γύρω από τον όρχι ονομάζεται υδροκήλη και συνήθως εμφανίζεται μόνο στον έναν όρχι. Η εμφάνιση υδροκήλης είναι πολύ συχνή στα νεογνά, και μάλιστα στον πρώτο χρόνο ζωής. Μπορεί, όμως, να εμφανιστεί και στα μεγαλύτερα αγόρια, καθώς και στους άντρες.

Ποια είναι τα συμπτώματα της υδροκήλης;

Συνήθως, η μόνη ένδειξη της υδροκήλης είναι μία ανώδυνη διόγκωση του ενός ή και των δύο όρχεων. Στους ενήλικες, αν πάρει μεγάλες διαστάσεις, δημιουργεί ένα αίσθημα δυσφορίας από το μεγάλο βάρος του όρχι. Πάντως, αν έχετε οποιαδήποτε διόγκωση στο όσχεο, θα πρέπει να επισκεφτείτε τον γιατρό σας.

Ποια είναι τα αίτια δημιουργίας της υδροκήλης;

Στα αγοράκια, η υδροκήλη μπορεί να σχηματιστεί κατά την ενδομήτρια ζωή. Οι όρχεις αρχικά είναι μέσα στην κοιλιά και σταδιακά κατέρχονται στο όσχεο, μαζί με ένα σάκο που τους περιβάλλει και ο οποίος περιέχει κάποια ποσότητα υγρού. Το στόμιο του σάκου προς την κοιλιά φυσιολογικά κάποια στιγμή κλείνει, και το υγρό απορροφάται στο πρώτο έτος της ζωής. Σε κάποιες περιπτώσεις, αυτό δεν συμβαίνει, και το υγρό παραμένει στον χώρο μεταξύ οσχέου και όρχεως. Στους ενήλικες, υδροκήλη μπορεί να αναπτυχθεί ως αποτέλεσμα κάποιας φλεγμονής ή τραυματισμού του όρχεως, καθώς και ύστερα από χειρουργείο για κιρσοκήλη.

Τι επιπλοκές μπορεί να προκαλέσει η υδροκήλη;

Συνήθως, η υδροκήλη είναι εντελώς ακίνδυνη και, εφόσον δεν πάρει σημαντικές διαστάσεις, δεν επηρεάζει τη γονιμότητα. Ωστόσο, θα πρέπει να αποκλειστεί ότι δεν προκλήθηκε από κάποια πιο σοβαρή πάθηση, όπως φλεγμονή ή καρκίνος των όρχεων.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Το ιστορικό και η κλινική εξέταση από τον γιατρό σας, στις περισσότερες περιπτώσεις, αρκούν, για να τεθεί η διάγνωση της υδροκήλης. Επίσης, ο Ουρολόγος κατά την κλινική εξέταση, με την τοποθέτηση ενός μικρού φακού στο όσχεο, μπορεί να διαπιστώσει ότι πρόκειται για υγρό και όχι για κάποια άλλη πάθηση.

Το υπερηχογράφημα οσχέου θα επιβεβαιώσει τη διάγνωση και θα αποκλείσει άλλες παθήσεις που μπορεί να προκαλέσουν διόγκωση του οσχέου.

hydroceleUs1  hydroceleUs

Ποια είναι η θεραπεία της υδροκήλης;

Η υδροκήλη απαιτεί θεραπεία, μόνο αν είναι αρκετά μεγάλη και προκαλεί δυσφορία, και γίνεται χειρουργικά. Η ανάρρωση είναι γρήγορη, και ο ασθενής εξέρχεται την επόμενη μέρα από το νοσοκομείο.

Εναλλακτικά, μπορεί να γίνει αναρρόφηση του υγρού με βελόνα –μία παρέμβαση που γίνεται στο ιατρείο–, σε άτομα υψηλού διεγχειρητικού κινδύνου (π.χ. ασθενείς με σοβαρά καρδιοαναπνευστικά προβλήματα ή σε αντιπηκτική αγωγή που απαγορεύεται να διακοπεί). Τα ποσοστά επανεμφάνισης της υδροκήλης μετά την αναρρόφηςη όμως είναι μεγάλα.

Για τα βρέφη συστήνεται απλή παρακολούθηση, γιατί συνήθως η υδροκήλη εξαφανίζεται μέσα στον πρώτο χρόνο ζωής.

Male fertilityΌταν ένα ζευγάρι προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να τεκνοποιήσει, επί τουλάχιστον 1 χρόνο τακτικής σεξουαλικής επαφής χωρίς προφυλάξεις, τότε θεωρείται ότι το ζευγάρι αυτό αντιμετωπίζει πρόβλημα υπογονιμότητας. Η υπογονιμότητα αυξάνει σε συχνότητα με την ηλικία. Στις αναπτυγμένες χώρες, το 33% των ζευγαριών στα προχωρημένα 30 τους αντιμετωπίζει πρόβλημα υπογονιμότητας ως αποτέλεσμα των επαγγελματικών επιδιώξεων και των στόχων που θέτει.

Η υπογονιμότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα του ζευγαριού και όχι μεμονωμένα σε κάθε άτομο. Ανεξάρτητα από την ηλικία, υπολογίζεται ότι περίπου 1 στα 8 ζευγάρια που προσπαθούν να κάνουν παιδί αντιμετωπίζουν κάποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα υπογονιμότητας.

Από τα 100 ζευγάρια που προσπαθούν να συλλάβουν φυσιολογικά:

  • Τα 20 θα συλλάβουν τον 1ο μήνα.
  • Τα 70 θα έχουν συλλάβει μέσα σε 6 μήνες.
  • Τα 85 θα έχουν συλλάβει μέσα σε 1 χρόνο.

images 14Επομένως, αν και τα περισσότερα ζευγάρια θα καταφέρουν να πετύχουν εγκυμοσύνη μέσα στο πρώτο έτος, μία σημαντική μειοψηφία (15%) θα αντιμετωπίσει πρόβλημα στη σύλληψη. Στις περιπτώσεις αυτές, το 40% οφείλεται μόνο στον ανδρικό παράγοντα (ανδρική υπογονιμότητα), άλλο ένα 40% στο γυναικείο παράγοντα, ενώ στο 20% υπάρχει αιτία και στους 2 συντρόφους.

Στη διερεύνηση της ανδρικής υπογονιμότητας, πρωταρχικό ρόλο παίζει η σωστή λήψη ιατρικού ιστορικού και η κλινική εξέταση. Κατά τη λήψη του ιστορικού, ο ιατρός θα ρωτήσει για την ύπαρξη ασθενειών, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η παρωτίτιδα, προηγηθέν χειρουργείο στο ανδρογεννητικό σύστημα, καθώς και σεξουαλικό ιστορικό. Επίσης, ο άντρας θα ερωτηθεί εάν έχει ή είχε επαφή με βλαπτικούς περιβαντολογικούς-εργασιακούς παράγοντες, όπως οργανικά διαλύματα, προϊόντα ελαίων, βαφές και βαρέα μέταλλα, καθώς επίσης και αν έλαβε κάποια φαρμακευτική αγωγή. Ορισμένα φάρμακα που έχει αποδειχτεί ότι μπορούν να επηρεάσουν τη σπερματογένεση είναι η σπιρονολακτόνη (διουρητικό), αναστολείς διαύλων ασβεστίου (αντι-υπερτασικό), αντι-ανδρογόνα, νιτροφουραντοΐνη (αντιβιοτικό) σε υψηλή δόση, σιμετιδίνη (γαστροπροστατευτικό), κυκλοσπορίνη (ογκολογικό), κολχικίνη (αντιφλεγμονώδες) και ερυθρομυκίνη (αντιβιοτικό). Κατά την κλινική εξέταση, ο ιατρός θα ελέγξει το πέος, το όσχεο, μέσα στο οποίο βρίσκονται και οι όρχεις, την επιδιδυμίδα και τον σπερματικό πόρο (που αποτελεί την οδό διέλευσης του σπέρματος από τους όρχεις και την επιδιδυμίδα προς την ουρήθρα). Τέλος, θα εξεταστούν και τα δευτερογενή σεξουαλικά χαρακτηριστικά, όπως η τριχοφυΐα, η μυϊκή μάζα και η χροιά της φωνής.

Βασικό εργαλείο στον έλεγχο της γονιμότητας του άντρα είναι το σπερμοδιάγραμμα.

spermCount1 low sperm count

Πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένα άτομα και βασικά χαρακτηριστικά του είναι ο όγκος του σπέρματος, η συγκέντρωση των σπερματοζωαρίων ανά ml σπέρματος, ο συνολικός αριθμός των σπερματοζωαρίων, η κινητικότητα καθώς και η μορφολογία των σπερματοζωαρίων. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι δεν υπάρχουν σαφή όρια μεταξύ «φυσιολογικού» και «παθολογικού» σπερμοδιαγράμματος. Έτσι, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) έχει οριοθετήσει κάποιες τιμές αναφοράς, τις οποίες, όταν ένα σπερμοδιάγραμμα δεν πληροί, τότε ο άντρας έχει μειωμένες πιθανότητες να πετύχει σύλληψη με τον φυσιολογικό τρόπο. Σε γενικές γραμμές, το σπέρμα πρέπει να έχει όγκο πάνω από 2ml, αριθμό σπερματοζωαρίων >15-20 εκατομμύρια ανά ml, συνολικό αριθμό σπερματοζωαρίων πάνω από 40 εκατομμύρια, κινητικότητα >45-50% γρήγορα ή μέτρια κινούμενων σπερματοζωαρίων και μορφολογία πάνω από 4% φυσιολογικά σπερματοζωάρια.

Όταν στο σπερμοδιάγραμμα δεν ανευρίσκονται σπερματοζωάρια, τότε μιλάμε για αζωοσπερμία. Τα αίτια της αζωοσπερμίας είναι αποφρακτικά ή μη αποφρακτικά. Στην αποφρακτική αζωοσπερμία, τα σπερματοζωάρια που παράγονται με κανονικούς ρυθμούς στους όρχεις αδυνατούν να εξέλθουν από την ουρήθρα λόγω απόφραξης της οδού που διανύουν, δηλαδή του σπερματικού πόρου (π.χ. από φλεγμονή) ή λόγω γενετικής ανωμαλίας, κατά την οποία ο σπερματικός πόρος δεν υπάρχει. Η μη αποφρακτική αζωοσπερμία μπορεί να οφείλεται σε κληρονομικές χρωμοσωμικές ανωμαλίες και σύνδρομα ή σε επίκτητες καταστάσεις, όπως τραύμα, συστροφή όρχεως, όγκος όρχεως, φάρμακα, τοξικές ουσίες, ακτινοβολία κ.ά..

Τα κύρια αίτια της ανδρικής υπογονιμότητας είναι:

  • images 9
    Κιρσοκήλη

    Δημιουργείται από διογκωμένες φλέβες πάνω από τους όρχεις και μπορεί να γίνεται αντιληπτή με το μάτι ή με την ψηλάφηση. Ωστόσο, η έγκυρη διάγνωσή της απαιτεί τη χρήση έγχρωμου υπερηχογραφήματος του οσχέου, όπου θα καταμετρηθεί το εύρος των φλεβών και θα διαπιστωθεί η παλινδρόμηση του φλεβικού αίματος. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, εντοπίζεται μόνο στον αριστερό όρχι, αλλά μπορεί να είναι και αμφοτερόπλευρη. Η κιρσοκήλη παρατηρείται περίπου στο 20% όλων των ανδρών και είναι αιτία για το 40% των υπογόνιμων ανδρών, επηρεάζοντας την ποιότητα του σπέρματος ποικιλοτρόπως. Μειώνει τη συγκέντρωση και τον συνολικό αριθμό των σπερματοζωαρίων, περιορίζει σημαντικά την κινητικότητά τους, επηρεάζει αρνητικά τη μορφολογία τους και αυξάνει το ποσοστό βλαβών στο DNA του σπερματοζωαρίου. Η κιρσοκήλη αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Η έγκαιρη αντιμετώπιση της κιρσοκήλης μπορεί να βελτιώσει τις παραπάνω παραμέτρους του σπέρματος. Ωστόσο, όταν η κιρσοκήλη προκαλέσει σοβαρή μείωση του αριθμού των σπερματοζωαρίων (κάτω των 5 εκατομμυρίων ανά ml), τότε η διόρθωση της κιρσοκήλης μπορεί να έχει μικρή επιτυχία στον επανέλεγχο της γονιμότητας του άρρενος.

  • Γενετικές ανωμαλίες

    Οι κυριότερες είναι μεταλλάξεις στο γονίδιο της κυστικής ίνωσης, που οδηγούν σε αγενεσία του σπερματικού πόρου, χρωμοσωμικές ανωμαλίες που ευθύνονται για διάφορα σύνδρομα, όπως εκείνο του Klinefelter, και μικροελλείψεις στο χρωμόσωμα Υ, που μπορούν να οδηγήσουν από μικρή μείωση του αριθμού των σπερματοζωαρίων μέχρι και αζωοσπερμία.

  • Ορμονικές διαταραχές

    Μπορεί να οφείλονται σε διαταραχή της λειτουργίας του θυρεοειδούς, σε ανεπάρκεια κάποιων ορμονών ή σε ανωμαλία στη δράση κάποιων ορμονών, σε κάποια συγγενή σύνδρομα κ.ά. Βασικές ορμόνες που ελέγχουν ή επηρεάζουν τη σπερματογένεση είναι η FSH, η LH, η τεστοστερόνη, η προλακτίνη, η TSH και η ανασταλτίνη Β (inhibin B). Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αντιμετώπιση των ανωμαλιών αυτών μπορεί να επαναφέρει τη γονιμότητα του ανδρός.

  • Δομικές ανωμαλίες πέους

    Δομικές ανωμαλίες του πέους, όπως επισπαδίας, υποσπαδίας και φίμωση, μπορούν να επηρεάσουν τη σωστή εναπόθεση του σπέρματος στον κόλπο της γυναίκας. Η χειρουργική αντιμετώπιση αυτών των ανωμαλιών συνήθως λύνει το πρόβλημα της υπογονιμότητας.

  • Φλεγμονές

    Προστατίτιδα, επιδιδυμίτιδα, ορχίτιδα κ.ά., που κατά περίπτωση μπορεί να οφείλονται σε λοιμώξεις από παρωτίτιδα, γονόρροια, μυκόπλασμα-ουρεόπλασμα, χλαμύδια, φυματίωση κ.ά. μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα του σπέρματος. Η αντιμετώπιση των παθήσεων αυτών γίνεται κυρίως με φαρμακευτική αγωγή και είναι συνήθως αποτελεσματική.

  • Συστηματικές νόσοι

    Ο σακχαρώδης διαβήτης παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς επηρεάζει τόσο τη στυτική λειτουργία του πέους όσο και στην ποιότητα της σπερματογένεσης. Δυστυχώς, όταν η βλάβη στη σπερματογένεση ή στη στυτική λειτουργία εδραιωθεί, τότε η κατάσταση αυτή δεν μπορεί πλέον να αναστραφεί. Γι' αυτόν τον λόγο η σωστή και αυστηρή ρύθμιση του σακχάρου είναι απαραίτητη. Η στυτική δυσλειτουργία σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζεται φαρμακευτικά, ενώ, εάν υπάρχει βλάβη στη σπερματογένεση, τότε απαιτείται εξωσωματική γονιμοποίηση. Ο σακχαρώδης διαβήτης μπορεί επίσης να προκαλέσει παλίνδρομη εκσπερμάτιση.

    Η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, επίσης, αποτελεί μία σημαντική αιτία υπογονιμότητας στον άνδρα. Η μόνη λύση στους άνδρες αυτούς είναι η μεταμόσχευση νεφρού ή, όταν η λύση αυτή αργεί ή δεν είναι εφικτή, το ζευγάρι πρέπει να καταφύγει στην υποβοηθούμενη σύλληψη (εξωσωματική γονιμοποίηση).

  • Άλλοι παράγοντες

    Η ανδρική υπογονιμότητα μπορεί επίσης να οφείλεται και σε άλλα αίτια, όπως το κάπνισμα, το αλκοόλ, η έκθεση σε τοξικούς παράγοντες κ.ά..

male infertility genetic muΌταν το κύριο αίτιο της ανδρικής υπογονιμότητας είτε δεν μπορεί να εντοπιστεί (ιδιοπαθής υπογονιμότητα), ή δε μπορεί να αντιμετωπιστεί (ή αντιμετωπίζεται χωρίς ικανοποιητικό αποτέλεσμα), τότε το ζευγάρι απευθύνεται σε εξειδικευμένα κέντρα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, προκειμένου να εφαρμοστεί κατά περίπτωση κάποια μέθοδος υποβοηθούμενης σύλληψης.

Η κιρσοκήλη, η διεύρυνση των σπερματικών φλεβών του αριστερού, συνήθως, όρχεως αποτελεί τη συχνότερη αιτία υπογονιμότητας στον άνδρα. Παράλληλα, ατροφία των όρχεων ή πόνος στην περιοχή είναι δυνατόν να προκαλείται από την κιρσοκήλη. Η κιρσοκήλη διορθώνεται χειρουργικά με μεγάλη επιτυχία  και η επιστροφή στις δραστηριότητες είναι ταχεία, ενώ σε μεγάλο ποσοστό επιτυγχάνεται η διόρθωση της ποιότητας του σπέρματος και επιτυχής σύλληψη.

Περισσότερα...

Ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)

Συχνές ερωτήσεις των αντρών σχετικά με τον ιό HPV:

  1. Είμαι σεξουαλικά ενεργός και φοβάμαι ότι μπορεί να έχω κολλήσει τον ιό των κονδυλωμάτων. Τί συμπτώματα θα έχω;
    H λοίμωξη από HPV δεν προκαλεί κανένα απολύτως σύμπτωμα σε άνδρες ή γυναίκες παρά μόνο όταν εμφανίσουν δερματικές βλάβες (κονδυλώματα).

    wart

  2. Έβγαλα κονδυλώματα. Πρέπει να τα αντιμετωπίσω ή να τα αφήσω να υπάρχουν;
    Η καλοήθης βλάβη των κονδυλωμάτων πρέπει να αντιμετωπιστεί τόσο γιατί ενδέχεται να μεγαλώσουν, όσο και γιατί διευκολύνεται η μετάδοση του ιού όσο υπάρχουν βλάβες. Η αντιμετώπιση πρέπει να εγγυάται την εκρίζωση των προσβεβλημένων κυττάρων που δυνητικά μεταδίδουν τον ιό.
  3. Από πού κόλλησα τον ιό; Με κόλλησε η τωρινή, ή η προηγούμενη σύντροφος;

    Η απάντηση αυτή θα ικανοποιούσε την περιέργειά μας, αλλά όχι την υγεία μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ, αφού δεν υπάρχει τρόπος. Άλλωστε η μόλυνση μπορεί να έχει γίνει και χρόνια πριν, άρα ενέχονται όλοι οι σύντροφοι και του άνδρα και της γυναίκας.

    Δε μας ενδιαφέρει ο ιός αυτός καθ’ εαυτός, αλλά το τι κάνει ο ιός στον οργανισμό. Αν είναι τελείως ασυμπτωματικός, ας υπάρχει μαζί με πολλούς άλλους ιούς που μεταφέρει το σώμα μας. Άλλωστε μπορεί από μόνος του να εξαφανιστεί!

  4. Παρουσίασα κάτι στο πέος μου και ο ουρολόγος μου είπε ότι χρειάζεται βιοψία. Φοβάμαι ότι πρόκειται για κονδύλωμα. Ή μήπως είναι καρκίνος;
    Εάν η βλάβη είναι ξεκάθαρα κονδυλωματώδης στην κλινική εξέταση τότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, αλλά ούτε και βιοψία. Αν η διάγνωση δεν είναι ξεκάθαρη, τότε η βιοψία είναι απαραίτητη, για τον αποκλεισμό προκαρκινικής ή νεοπλασματικής βλάβης.
  5. Έχω εμφανή κονδυλώματα στο πέος μου. Ο κολλητός μου, που τα συζητάμε όλα, είχε στο παρελθόν αλλά πήγε στο γιατρό του και τα έκαψε. Ποιός είναι πιο επικίνδυνος να το μεταδώσει στην κοπέλα του;
    Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Μετάδοση γίνεται και με εμφανή και με υποκλινική λοίμωξη από τον ιό. Ρόλο παίζει η άμυνα του οργανισμού (ανοσοποιητικό σύστημα) του καθενός και διάφορες εξωγενείς παράμετροι.
  6. Εμφάνισα κονδυλώματα και ο ουρολόγος μου τα αφαίρεσε. Έχει νόημα να κάνω το εμβόλιο τώρα που είμαι ήδη μολυσμένος;
    Ναι. Έχει βρεθεί ότι με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η πιθανότητα να ξαναπαρουσιαστούν (επαναλοίμωξη). Σε χώρες που εφαρμόστηκε ο εμβολιασμός μαζικά, όπως η Αυστραλία, τα κονδυλώματα είναι πλέον πάθηση υπό εξαφάνιση.
  7. Πρέπει το εμβόλιο να το κάνουν και οι άνδρες;
    Ναι, φυσικά. Δυστυχώς στην παρούσα κατάσταση δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία για ανδρική χορήγηση και είναι σχετικά ακριβό.
  8. Έκανα το εμβόλιο. Πόσο προφυλαγμένος είμαι;
    Με τα σημερινά δεδομένα η προστασία υπολογίζεται για περίπου 9 χρόνια απο τον εμβολιασμό.
  9. Πόσο προφυλάσσει το προφυλακτικό;
    Μειώνει πολύ τις πιθανότητες. Ωστόσο, οι εκτεθειμένες περιοχές όπως το όσχεο (το δέρμα των όρχεων), το εφήβαιο (το τριχωτό τρίγωνο γύρω απο το πέος), το περίνεο (η περιοχή μεταξύ όρχεων και πρωκτού) και ο πρωκτός συνεχίζουν να κινδυνεύουν!
  10. Ο ιός κολλάει μόνο με σεξουαλική επαφή;
    Συνήθως ναι, αλλά όχι 100%. Έχει βρεθεί και σε γάντια, εργαλεία, σε ρούχα κλπ. Έχει επίσης συζητηθεί αλλά δεν έχει αποδειχθεί η μετάδοση με το φίλημα.
  11. Πήγε η γυναίκα μου στο γυναικολόγο και με το Παπ τεστ βρέθηκε ότι πάσχει από τον ιό των κονδυλωμάτων. Τί πρέπει να κάνουμε τώρα;
    Καλό θα είναι να ακολουθήσει προσδιορισμός (τυποποίηση) με DNA τεστ ώστε να ξέρουμε αν η λοίμωξη σχετίζεται με τους τύπους των ιών που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα ογκογένεσης. Ο άνδρας δεν χρειάζεται να υποβληθεί σε εξετάσεις παρά μόνο σε κλινική εξέταση από τον ουρολόγο.
  12. Ως ζεύγος είμαστε φορείς του ιού και έχουμε υποβληθεί και σε καυτηριασμούς – κρυοπηξίες στο παρελθόν. Θέλουμε να κάνουμε παιδί. Τι μας συμβουλεύετε;
    Δεν πρέπει να προκληθεί ανησυχία! Κανένας κίνδυνος. Δεν χρειάζεται μεσοδιάστημα αποχής για να υποχωρήσει η λοίμωξη από τον ιό. Δεν υπάρχει λόγος για καισαρική τομή αν η έγκυος είναι θετική στον ιό, και η τυχόν εγκυμοσύνη θα εξελιχθεί φυσιολογικά.
  13. Έχω κολλήσει τον ιό HPV και έχω κάνει την θεραπεία που μου πρότεινε ο ουρολόγος μου. Έχει επηρεαστεί η γονιμοποιητική μου ικανότητα;
    Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν έχει επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο. Άρα η απάντηση είναι ΟΧΙ.
  14. Ο ουρολόγος μου αφαίρεσε μερικά κονδυλώματα από τα γεννητικά μου όργανα. Αυτό σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια σε εκείνες τις περιοχές θα εμφανίσω καρκίνο;
    Όχι. Οι τύποι του ιού που προκαλούν εμφανή κονδυλώματα δεν σχετίζονται με την εμφάνιση καρκινικών βλαβών. Οι τύποι του ιού που σχετίζονται με καρκίνο είναι εντελώς άλλοι από τους τύπους των κονδυλωμάτων!

HPV εμβόλια και καρκίνος της μήτρας

Η πιστοποίηση του γεγονότος ότι υπάρχει αναμφισβήτητη αιτιολογική σχέση μεταξύ μόλυνσης της γεννητικής περιοχής της γυναίκας από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (Human Papilloma Virus – HPV) και εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας έδωσε την τελική ώθηση στις προσπάθειες σχετικά με την δημιουργία ενός εμβολίου εναντίον του ιού αυτού, όπως συνέβη άλλωστε και με την δημιουργία εμβολίων και εναντίον άλλων νοσημάτων ιογενούς αιτιολογίας.

Το ιδιαίτερο γεγονός στην περίπτωση του εμβολίου εναντίον του HPV είναι το ότι αυτό αποτελεί ουσιαστικά το πρώτο εμβόλιο εναντίον μιας κακοήθους νόσου.

Περισσότερα Άρθρα...